از همین حالا سرمای زمستون داره خودشو نشون میده، توی کرمان از اونجا که یه شهر کویریه گرما و سرما و فصلها خیلی با سرعت جاشون رو عوض میکنن مثلا تا همین یه هفته ی قبل گرمای مرداد رو داشتیم اما یه دفعه جای خودشو به سرما داد برای زمستون هم همین اتفاق میفته وقتی بهار میخواد از راه برسه. تابستون 85 با همه ی خوبی هاش تموم شد و رفت، حالا پاییز رسیده و برگ ریزونش، من پاییز رو از همه ی فصلها بیشتر دوست دارم البته مقارن شدنش با بازگشایی مدارس یه کم باعث شده علاقه ام به تابستون بیشتر بشه ولی از لحاظ جاذبه های خدادادی و طبیعی پاییز رو صد در صد دوست دارم. اگه الان یه سر به بازارها و پاساژهای شهرتون بزنید حتما جمعیت کثیری رو میبیند که در حال انتخاب لباس و لوازم التحریر برای سال تحصیلی جدید هستند، یکی داره سر قیمت چونه میزنه، اون یکی میخواد یه جای پارک گیر بیاره، یکی دیگه دنبال دفتر تعاونی میگرده و ... اکثر والدین خیلی به تحصیل بچه هاشون اهمیت میدن، مثال یه عده این اهمیت دادن رو با خریدن بهترین لوازم و لباسها نشون میدن یا بعضی دیگه با فرستادن فرزندشون به بهترین مدرسه ی غیر انتفاعی نزدیک به محل زندگیشون اما تکلیف اون والدینی که سه چهارتا بچه ی مدرسه ای دارن چیه؟ یکیشون دبستانیه، اون یکی دختر دبیرستانیه و کلی میخواد کلاس بزاره، یا شادی فرزند دانشگاهی داشته باشن، از کجا باید اینهمه رو تامین کنه؟ مجبوره از هر کدوم یه خورده بزنه تا بتونه برای همه شون یه کاری بکنه. بچه های اینجور خانواده ها اغلب از وضعیت ناراضی هستند، اما پدر و مادر چه کاری میتونن بکنند، شاید بهتر بود از همون شعار "دو تا بچه کافیه" پیروی میکردند؟! به هر حال اینجوریه دیگه ...

امیدوارم توی این سال جدید همه ی بچه ها به دور از هر دغدغه ای موفق بشن به درس و مشقشون برسن تا بعدا که دیپلم گرفتن و بیکار شدن لااقل با نگاه کردن به کارنامه هاشون یه کم ذوق بکنن!!! جدا هیچ انگیزه ای برای دانش اموزان وجود نداره که به خاطرش درست و حسابی پی درس رو بگیرند، خیلی زیادن اون مهدساییی که یه روز به امید آقای مهدس شدن و پول پارو کردن همه ی وقتشون رو روی درس گذاشتن اما حالا باید دنبال یه کار معمولی کلی این در و اون در بزنن و اگر دختر باشند وردست مادرشون توی خونه داری کمک بکنن. خب بسه، خیلی نا امید شدید حالا برید و پنجره ها رو به سوی افق های درخشان علم و دانش باز کنید و خودتون هم کنارش یه چرت بزنید تا این یه روز هم بگذره و برید سراغ مدرسه و دانشگاهتون، اینم یه شعر زیبا از آقای محمدرضا ترکی :

غزل غربت

خانه به دوش فنا، در شب طوفانی ام

داغ کدامین خطا، خورده به پیشانی ام؟

همسفر بادها، رفته ام از یادها

فاصله ای نیست تا لحظه ی ویرانی ام

خوب، نه آنگونه خوب، تا به بهشتم بری

زشت نه آنگونه زشت، تا که بسوزانی ام

سایه ی اهریمن است، یا شبحی از من است

این که نفس می کشد، در من پنهانی ام

کولی زلفت شبی، خیمه در این دشت زد

آه که تعبیر شد خواب پریشانی ام

در شب غربت مپرس حال خراب مرا

یکسره طوفانی ام، یکسره بارانی ام

vvv

ماه رمضان هم داره میرسه، پاییز دوست داشتنی با ماه رمضان! چه قدر عالی، ماه رحمت و لطف الهی با اون حال و هوای آرام پاییزی که نیروی خداشناسی آدم رو بر می انگیزه توام شده، انشاا... که همه حداکثر بهره رو ببریم. اگه قراره گناهی رو ترک کنیم، اگه قرار به خوب بودن عادت کنیم، اگه دوست داشته باشیم یه روز توبه کنیم و دوباره به سوی حق برگردیم همین ماه رمضان هر سال وقتشه، همین ماه آمرزش و لطف خداوند بهترین فرصته، پس زودتر دست به کار بشید که صدای پای رمضان داره شنیده میشه، یا حق ...

سلام. دو سه روز پیش بود که اهل خانواده هوس کردند سری به شهرستان بزنند و با ملاقات اقوام محترم حال و هوایی عوض کنند. روز قبل از سفر پدر برای خرید چند چیز کوچک که بنابر عادت همیشگی انجام میگرفت راهی شهر شد. همیشه باید قبل از مراجعت به منزل پدر بزرگ چیزی میخریدند تا به قول خودشان دست خالی نباشند، اقوام دیگر که کمتر از احوالشان خبر داریم جای خود دارند. مهم نیود که چه باشد، چند کیلو موز، مقداری ماهی و یا هر چیز دیگری که به درد پدربزرگ و بی بی بخورد. با این تفاسیر پدر ترجیح داد مقداری میوه برایشان ببرد! خب، رسم و رسوم همیشه هستند، بعضی ها به صورت مدرنیته آنها را اجرای میکنند و برخی دیگر پایبند به روش های سنتی.
غروب جمعه بود که راه افتادیم، برایم عجیب بود که تا این حد جاده شلوغ و پر تراکم باشد، جاده ای که سالهای قبل به زحمت هر چند کیلومتر یک اتومبیل در آن دیده میشد، هر چند که زمان زیادی از آخرین ملاقات ما با اهل فامیل و آن شهر نمیگذشت. مسیر با اینکه 160 کیلومتر بیشتر نبود همیشه آدم را کلافه و پریشان میکرد، پیچ های متعدد و سر بالایی های نا متعارف مقصران اصلی این احساس بودند. تقریبا خورشید غروب کرده بود و به قول معروف هوا گرگ و میش بود، هوای مسیر واقعا خنک و دلنشین بود و معدود مناظر طبیعی زیبایی که داشت ما را قانع میکرد و که هر چند و قت یکبار گذری از آن داشته باشیم، دلم میخواست دوربینم را همراه داشتم و عکسی از آن غروب زیبا تهیه میکردم. قبل از شهر پدر مسیر جدیدی را نشان میداد که میگفت قرار است به زودی جایگزین این مسیر شود و تا حدودی حکم یک میانبر را دارد. وقتی نزدیک شهر شدیم نسبت به دفعه قبل آن را وسیعتر یافتم، چیزی که از این شهر به خاطر دارم کوت و سردی مطلقی است که همیشه بر آن حکمفرما بود اما اینبار انگار وضع فرق داشت.
وقتی وارد شهر شدیم مادرم به خیابانی اشاره کرد که در آن یک رستوران و تالار در میان باغهای گردو و گیلاس محله قدیم شهر درست کرده بودند تا دیگر مهمانی ها و مراسم ها را مثل شهرهای دیگر بر روی میزها و صندلی ها بنشینند و به جای نی همون از گروه ارگ و خواننده اش استفاده کنند. با پیشنهاد مادر وارد خیابان شدیم تا ببینیم چه خبر است! اولین چیزی که نظرم را به خودش جلب کرد سکوهای سیمانی بود که کنار رودخانه احداث شده بودند تا اهالی شهر با ذوق فراوان فرشهایشان را رویشان پهن کنند و لا قل چیزی از سکوهای پارک مطهری کرمان کم نداشته باشند. معمولا دختران آن دیار ساده میپوشیدند و ساده زندگی میکردند اما انگار مانتوهای تنگ 15 هزار تومانی برای آنها هم واجب شده بود و روسری هایشان مانند تهرانی ها پارچه کم آورده بود! هنوز داشتیم نمای رستوران را تماشا میکردیم که صدایی آشنا نظرمان را به سویش جلب کرد. چند موتور سوار (موتورها از نوع هوندا 125) به سبک 2 و در برخی موارد 3 ترکه سنت حسنه تک چرخ زنی را اجرا میکردند و ثابت کردند که در این مورد نیز چیزی از دیگر شهرها کم ندارند! بعد از گذر از آن خیابان کذایی به چهارراهی رسیدیم (اسمش یادم نیست!) که مانند کرمان چراغ راهنمایی و بر روی آن ثانیه شمار (دیجیتال) داشت تا مبادا این چند ماشینی که از آن عبور میکنند دچار مشکلی شوند! پدر برای کاری از ماشین پیاده شد و ما منتظر ماندیم تا او برگردد. از بختمان یک کاروان عروسی از کنارمان گذشت و در مقابل سالن آرایش ایستاد. حالا دیگر داماد ریش پروفسوری میگذارد و فک و فامیل عروس تاپ و لباسهای وارفته به تن میپوشند تا مبادا چیزی از "کلاس" عروسی شان کم شود، اصلا مگر چه چیزی از تهرانی ها کم دارند؟! نگاهی که به خیابان کردم سراسر پر بود از سمند! فکر کنم غرور ملی حاصل از تولید خودروی ملی حسابی بافتی ها را گرفته است. بله از بافت صحبت میکنم! پدر که برگشت در راه منزل بی بی چشمم به نخل مصنوعی بافتی ها افتاد! البته از مال کرمانی ها "با کلاس تر" بود. چندی پیش نرفته بودیم که در این مسیر به تابلوهای تبلیغات شهری بافت هم رسیدیم. اما ایستگاه های تاکسی بافت حسابی ما را تکان داد. چونکه از مقابل ساختمان شهرداری گذر کردیم پارچه ای را دیدیم که رویش نوشته شده بود : "کارت اینترنت ... مساوی با 30درصد تخفیف + سرعت بالا"! دیگر برایم عجیب نبود که یک کافی نت هم در آن میان ببینم و عده ای از بافتی های مدرن که در آن "چت" میکردند و هدفون بر گوش به دنبال کلیپهای جدید میگشتند. شب که در خانه بی بی به سر میبردیم از یخچال ساید بای ساید عمه و ماکسیمای همسایه شنیدیم. فردا صبح که من و پدر به تنهایی به کرمان باز گشتیم وقتی نگاهی به شهر کرمان کردم خیالم راحت شد که هنوز برج میلاد تهران را در کرمان به جای برج (!) بانک صادرات نساخته اند! ...
اینها چیزی نبود جز مشاهدات من که خود زاده ی بافت هستم. مشاهداتی که از یک سو به من حس غرور و خوشحالی به خاطر رشد و پیشرفت شهرم را میدهد و از سوی دیگر نگرانی حاصل از نفوذ برخی رفتار بیگانه با فرهنگ این خطه. بسیاری از موارد بالا تنها بیان طنزگونه ی پیشرفتهای آنان است که آرزوی هر همشهری است. امیدوارم اکنون که سیر چنین پیشرفتی آغاز شده است با حذف موارد سوء آن شاهد موفقیت بیشترشان باشیم، انشا...

امروز مثل اینکه خیلی حال آپ کردن دارم، به همین خاطر یک پست منتشر نشده رو براتون مینویسم که بفهمید خیلی هواتون رو دارم. این مطلب رو زمانی در هیات تحریریه ی انجمن خودروهای ایران با آقای فراهی ازشون گرفتم برای درج در وبلاگ که طی یه ترادژی غم انگیز آقای فراهی از انجمن خارج شدند و البته من قبلا اجازه ی درج این مطلب رو ازشون گرفتم و قرار بود روی سایت قرار بگیره که حالا سر از اینجا در آوارده. مقایسه ای میان دو خودروی هیوندای ورنا و کیا ریو هست :

"با سلام خدمت دوستان بنا به درخواست مسلم عزیزمقایسه فنی دو خودرو ریو و ورنا را که خودم به کمک برادر ارجمندم مهندس علی پیکار انجام دادیم خدمت دوستان عزیز ارائه دهم در مورد ریو قبلا هم برای عزیزان نوشته بودم حالا می خوام در مورد ورنا بگویم و این دو را با هم مقایسه کنم در ابتدا در نمای بیرون ورنا با چراغهای بزرگ از جنسی قابل قبول که از داخل چراغهای جلو قوس در پوش موتور آغاز شده و با یک قوس عضلانی زیبا به در پوش عقب روی چراغهای عقب خاتمه پیدا می کنددستگیره های درب ضربه گیرها و آینه های جانبی قاب بالای پلاک عقب همه به رنگ خودرو در ورنا در حالی که در ریو همه مشکی می باشند.

در ورنا فضای صندوق عقب نسبتا زیاد و به دلیل ارتفاع زیاد درب صندوق اشیا بزرگ به راحتی درون آن جای می گیرد اما در ریو این فضا کوچکتر و از دهنه جعبه کوچک به نظر می رسد. در نمای خارجی این دو خودرو که کنار هم قرار بگیرندورنا رو خودرویی با کیفیت تر و گران تر می بینید وارد فضای داخلی ورنا که می شویم اولین چیزی که توجه شما رو جلب می کند دستگیره های داخلی استیل در هاست که قفل در کنار آنها بسیار زیبا جاسازی شده(همانند ماکسیما)در ها در داخل از پوششی زیبا و کیفیتی عالی بر خوردار است در ریو پوشش در ها یک رنگ و طوسی فقل در ها از بالا مانند دوو ریسر و از کیفیتی ایرانی برخوردارند داشبرد ورنا از جنسی نرم بی صدا در دست اندازها سخت جاده ایست .ولی در ریو داشبرد از جنسی همانند پراید برخوردار است فرمان ورنا از نوع دو پره از جنسی نرم و با طراحی متفاوت است در ریو فرمان سه پره و از کیفیتی نسبتا خوب برخوردار است صفحه کیلومتر ورنا بسیار پر نور با کیفیتی مانند یک خودروی خارجی رادیو پخش از نوع معمولی با باندهای قوی می باشد در حالی که ریو از پخش سی دی بهره مند است کولر ورنا مانند سی یلو اصلا روی موتور تاثیری نمی گذارد و کاملا بی صدا است کولر ریو هم بد نیت اما قدرت خنک کننده ای ورنا را ندارد بطور کلی داخل دو خودرو را که از نزدیک با هم مقایسه می کنیم تفاوت پر واضح یک ایرانی رو با یک کره ای متوجه خواهید شد.حال در پوش موتور دو خودرو را بالا می زنیم در پوش موتور ورنا حدود 20 سانت بزرگتر از ریو و در موتور پیچیدگی بیشتری به چشم می خورد که در روی تمام قطعات آرم هیوندا موتورز را مشاهده می کنبد حتی درب بانکه آب کره ای بوده و این نوید موتوری خوب و با کیفیت را می داد در حالی که در ریو از پوسته های گیربگس با ریخته گری پر واضح دست های ایرانی مواجه می شوید بقیه قطعات موتور آرمی ندارند و من این موتور را حد اقل 80 درصد ایرانی می دانم .سیستم ترمز در هر دو خودرو از وضعیت خوبی برخوردار است اما در ریو دیسکهای ایرانی زودتر در سرعت داغ شده و کمی ترمز کم کار می شود در حای که دیسکهای هیوندای هرگز چنین حالتی نمی رسند علکرد کلاچ و گیریگس در ریو بد نیست ولی در ورنا واقعا در حد بهترینهاست و شما را همیشه در ترافیک شهری به همراه فرمان بسیار نرم راضی نگه می دارد با اینکه پیشرانه ریو در کاتالوگ شرکت 12 سوپاپ ولی نماینده شرکت آن را 16 سوپاپ اعلام می کند در حالی که موتور ورنا 12 سوپاپ است و روی موتور حک شده اما روی موتور ریو شما هیچ نوشته ای را ملاحظه نمی کنید.

 پیشرانه ها را که استارت میزنیم متوجه کارکرد نرم و بی صدای ورنا در حالی که از ریو صدای نزدیک به صدای پراید به گوش می رسدحال زمان رقابت رسیده در شروع حرکت در دنده یک و دو ریو کمی جلو تر از ورنا قرار میگیرد اما همین که دور موتور در دنده 2 از نیمه بالاتر می روندشما می توانید ریو را که هر لحظه از شما دورتر می شود را در آینه مشا هده کنید حد اکثر سر عت در اتوبان برای ریو 175 کیلومتر بود در حالی که ورنا به 190 کیلومتر در ساعت رسیددر پایان ریو خودروی با در صد ساخت داخل بالا کیفیت ساخت نسبتا خوب که می تواند از ایران خودرویی ها خیلی بهتر باشد ولی ورنا خودرویی کاملا خارجی با عملکرد فوق العاده نرم و بی صدافرمانی دقیق و کلاچ و گیربگسی کاملا هماهنگ که به نظر من دوستانی که قصد خرید خودرو را دارند هرگز از کنار این خودرو به راحتی گذر نکرده و که بطور حتم یک تست رانندگی با ورنا شما را حتما مسمم در انتخاب ان خواهد کرد. هیچ گرونی بی حکمت نیست و هیچ ارزونی..."

هوای صبحدم بود

و نگاه پاک آسمان

که پذیرای آفتاب بود و روشنای افق ها

اندک اندک رخ مینمود

تا دوباره بگوید

حدیث پرواز را

و توصیف کند

شور پرواز تا بی نهایت ها را

افسوس که توان نداشتیم

نگاه های معصوم او را حس کنیم، دردمند و تنها

نگاه خورشید به تاریکی افتاد

خواست بتابد

اما وقت غروب بود!

تا فردا طلوع گزیند

از پشت دریاها ...

بوی چی؟! برو بابا دلت خوشه، ماه مهرم کجا بود؟ آه ... آخه این رسمشه؟ آدم ۹ ماه آزگار پاشه بره مدرسه روی اون صندلی های خشک و توی محیط خشکتر کلاس بشینه و رفتار خشکتر از همه ی معلم رو تحمل کنه (ما خدمت معلمین زحمت کش ارادت داریم) اونوقت همش ۳ ماه تعطیلی به آدم میدن که اون رو هم یا باید کلاس بری، یا یه جایی کار کنی یا درسای سال بعد و قبل رو بخونی یا ... یا اصلا بی خیال همه چی، بچه مثبت بودن رو بیخیال بشی و بری سیر بخوابی و بعدشم واسه خودت حال کنی! تلوزیون نگاه کنی، با رفقا بری بیرون، از صبح بشینی پای کامپیوتر (رایانه) بعدشم ... آهای! وایستا ببینم، کجا با این عجله؟ همه ی برنامه ها از قبل تنظیم شده، صبح ساعت ۸ بلند میشی و بعد از صرف صبحانه کلاس ریاضی رو استاد میکنی، بعد از اون تا ظهری درسهای مهم رو دوره میکنی و ... راستی، نیم ساعت هم برای تفریحات در نظر گرفته شده که میتونی کامپیوتر کار کنی یا تلوزیون نگاه کنی البته اگه تونستی با دوستات هم بری بیرون!

با یه حساب ماشین حسابی میفهمید که ۳۲۵۰ روز به عبارت ۷۸۰۰۰ ساعت از عمر من و شما توی همین مدرسه میگذره، ۵ سال دبستان، ۳ سال راهنمایی و ۴ سالم دبیرستان و پیش (دانشگاهی). اگه به جای اینهمه درسای عمومی که آدم توی تلوزیون و مجله و اینترنت و ...  بهترش رو یاد میگیره از همون اول استعداد یابی میکردن و به بچه ها در گروههای مختلف آموزش تخصصی رو از سطح پایین شروع میکردن الان کلی از مشکلات دانشگاه و تحصیل ما حل بود. من که از اوضاع خارجکی ها خبر ندارم ولی کم و کسری که از همین کشورهای اطراف میشنوم برام کافیه. حرف برای گفتن زیاده، انشا ا... بعدا بازم راجه بهش صحبت میکنیم.

دریکی از روز های خوش نسبتاً طفولیت ( همان دورانی که کوچولو بودم و کچل) قصد کردیم تا برای شخصی که چند شکوفه ی آلبالو بیشتر از ما دیده و در رشته فلسفه به تحصیل می پرداخت، نکته ای نغز (همان جک و یا لطیفه) تعریف کنیم. جک این بود: « یه روز یه کرمه واسه یه کرم دیگه جفت پا می گیره، دومی می خوره زمین و بر می گرده به اولی می گوید:اوهوی...!!! مگه کرم داری؟ »

ما جوک را شروع کردیم به تعریف کردن:

-« یک روز کرمی برای کرم دیگر جفت پا می گرید و...»

-« کرم که پا ندارد.»

-«اِ... راست می گویی. خب پس برای کرم دوم جفت دم می گیرد»

-« جفت دم؟ کرم که یک دم دارد.»

-« خب درست می گویی. منظورمان تک دم است! یعنی کرم اوّل برای کرم دوم تک دم می گیرد»

-« منظورت از تک دم این است که با دمش جلوی او را گرفته است؟ از کجا معلوم؟ شاید با سرش این کار را کرده است. یعنی با سر جلوی دم او سد معبر ایجاد کرده، و یا احیاناً با سرجلویسر او را گرفته است»

-« اوهوووم... خب پس طبق گفته ی تو با سر جلوی او را گرفته، پس می توانم بگویم که کرم دوم سر به سر کرم اول می گذارد.»

-« ما که نگفتیم این گونه است، گفتیم شاید باشد، ضمناً اگر کرم اول سر به سر کرم دوم می گذاشت که دیگر کرم دوم عصبانی نمی شد»

-« عجبا! پس چه بگویم؟ اگر این طور نباشد طبق گفته ی تو با سر جلوی دمش را گرفته و یا با دم جلوی سرش را، پس می شود گفت سر و ته یکی، نمی شود؟»

-«سر و ته یکی؟ کرمی که سر و تهش یکی باشد که مانند انسانی که سر و تهش با هم بازی می کند، کارش به کار خودش است و دیگر به کرم دوم کاری ندارد و ضمناً نکته ی مهم این است که تو چگونه می خوهی سر و ته کرم را از هم تمییز دهی و اثبات کنی کدام سر است و کدامین دم؟ مگر نمی دانی که که سر و ته کرم کاملاً هم سان هستند؟»

-« خب پس چه؟ سر و ته دو تا؟»

-« اگر کرم دو تا سر و ته داشت،آن وقت که جفت دم درست می بود. و ضمناً اگر کرم اول برای کرم دوم جفت دم می گرفت،کرم دوم با دم دیگرش تعادلش را حفظ می کرد. ضمناً کرمی که دو تا سر داشته باشد، چهار چشم دارد، چشم هایش را باز می کند و از روی دم کرم اول می پرد و دیگر مابقی جک بی معنی می شود»

-« ای بابا... حالا بگذریم. کرم اول کاری می کند که کرم دوم به زمین می خورد.»

-« به زمین می خورد؟ مگر نمی دانی که تحصیل حاصل محال است، کرمی که خود بر زمین است که نمی تواند بر زمین بخورد.»

-« خب پس... به زیر زمین می خورد؟»

-« زیر زمین را می خورد؟ این که عجیب نیست، مگر نمی دانی کرم ها غذای خود را از زیر زمین یافت می کنند.»

-« پس چه؟ هوا بخورد؟»

-« این که اصلاً با معنای مورد نظر تو جور در نمی آید، هر موجودی برای رفع خستگی باید چند لحظه ای هوا بخورد و یا حتی چند روزی برای هوا خوری سفر کند. کرم که با آن مشقت راه می پیماید که جای خود دارد»

-« منظورمان این بود که کرم اوّل کاری می کند که کرم دوم لنگ در هوا می شود»

-« لنگ؟ این که می رسد به همان جای اول! کرم که لنگ ندارد. کلّهم گردن است، مگر ما خلف آن که دم نام دارد و ما امامش که سر. وگرنه بقیه ی او گردن است»

-« خب پس می گویم کرم اول کاری می کند که کرم اول گردن در هوا می شود»

-« این که کار غیر معمولی نیست. اگر توجه کرده باشی همه ی کرم ها هنگام راه پیمودن، سر و ته خود را روی زمین قرار می دهند ولی گردن را روی هوا. عبارتی که تو استفاده کردی معنایی نمی رساند مگر راه پیمودن کرم.»

-« این بار هم بگذریم! کرم دوم به کرم اول می گوید مگر تو کرم داری؟»

-« این که یک ایراد واضح فلسفی دارد: کرم که کرمو نمی شود، همان طور که نمک با نمک نمی شود.»

-« منظور کرم دوم این بوده که کرم اول آسکاریس دارد.»

-« این که همان ایراد قبلی را دارد و یک ایراد منطقی واضح: آسکاریس که از کرم مورد نظر بزرگ تر است و در اوی جای نمی شود.»

-« منظور دومی این بوده که می لوله؟»

-« خود کرم به هنگام راه پیمودن می لولد، پس ما یحتوی او نیز چنین است. لذا معنای دیگری نمی تواند داشته باشد مگر راه پیمودن. ضمناً این که خود می شود نکته ی نغز جک. مثل این است که آخر جوک را اوّل تعریف کنی. مثلاً بگویی آن جوک را شنیده ای که موری بر کنار در بیمارستان ایستاده بود و می خواست به فیلی خون اهدا کند؟ و بعد جک را تعریف کنی.»

-« اما ما که جک را گفتیم و تمام شد!»

-« تمام شد؟ آنقدر به فرع زدی که از اصل دورمان کردی و ما نفمیدیم که کی جک تمام شد. ایرادی ندارد، از اول بگو!»

-« یه روز یه کرمه واسه یه کرم دیگه جفت پا می گیره، دومی می خوره زمین و بر می گرده به اولی می گوید:اوهوی...!!! مگه کرم داری؟ »

-« اه... چه لوس... این را که قبلاً چندین بار شنیده بودیم»

 نوشته ای که خواندید از وبلاگ این سیب سرخ است است که واقعا مطالب جالبی داره، پیشنهاد میکنم یه سر بزنید.