آیه 64 سوره عنکبوت :
 " این زندگانی چند روزه ی دنیا فسوس و بازیچه ای بیش نیست و زندگانی اگر مردم بدانند بحقیقت دار آخرت است"

ای انسان! از این کره ی خاکی چه میخواهی که اینگونه در پی اش می دوی؟ روزها و شبهای نابود آن را به چه اُمید و چگونه می گذرانی، آیا از یاد برده ای که مسافر هستی؟ ای مسافر! آنقدر خودت را غرق در آرزوها و آمال کرده ای که مقصد را فراموش کرده ای و به وجودت فرصت لحظه ای درنگ نمیدهی تا خلاص از افکار بی پایان دنیایت به درگاه مالک و ارباب حقیقی و تنها نگهدار و یاورش عرض شکر و طلب مغفرت کند، "همانا برای آنان که اندیشه کنند خدا بهتر از هر چیزی است ..."

- شهادت امام بزرگوار، حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) را تسلیت عرض مینمایم -

خیلی از وبلاگ نویسان هستند که دوست دارند با بازدیدکنندگانشون در رابطه با موضوعات .بلاگ بحث و گفتگو داشته باشند اما چون به سیستمهای چت مستقل دسترسی ندارند عمدتا یا از بخش نظرات استفاده میکنند یا یک جعبه متن کوچک آفلاین را در وبلاگشان قرار میدهند. اینبار میخوام یک سرویس دهنده ی چت در وبلاگ کاملا ساده ولی قدرتمند رو بهتون معرفی کنید که لنگشو پیدا نمیکنید. سایت "www.Gabbly.com" به شما اجازه میده که بدون به هم ریختن محتوای سایتتون و با استفاده از یک فریم بر روی مطالب شما یک جعبه ی چت آنلاین را به طور نا محدود استفاده کنید. شما با رفتن به آدرس سایت و بخش "Embed" و وارد کردن آدرس سایت یا وبلاگ و طول و عرض جعبه ی درخواستی تان (بهتر است از پیشفرض استفاده کنید) کد مربوط به این سیستم را به دست آورید (با کلیک بر روی دکمه ی "Generate embed code") و آن را در محل دلخواه در قالب سایت یا وبلاگتان کپی کنید (انتهای صفحه توصیه میشود)، به همین راحتی! حالا وبلاگ شما هم یک "جعبه ی چت" دارد. نمونه ی این جعبه چت در انتهای همین وبلاگ قرار دارد، در ضمن سایت Gabbly یک بخش فارسی نیز دارد که میتوانید به آن از صفحه ی اصلی سایت دسترسی پیدا کنید. خدا نگهدار ...

سلام. زمان زیادی نمیگذره که پای اتومبیل به زندگی ما ایرانی ها باز شده، تا همین ده دوازده سال پیش اگه توی یه روستا ماشین میدیدن یا میترسیدن یا دنبالش میدویدن تا نگاهش کنن اما حالا هر جایی که پا بذاری یه آهن پاره رو میبینی که داره اینور و اونور میره. به طور یقین اگه اتومبیل اختراع نشده بود الان خیلی کارمون لنگ بود، خیلی مشکلات برای جا به جایی داشتیم اما انگار کاربرد اتومبیل رو فراموش کردیم. هر چند وقت یه بار خبر آلودگی بیش از حد هوای شهرهای بزرگ کشور رو میشنویم، خیابونایی رو میبینیم که به خاطر حجم زیاد اتومبیلهاحرکت توشون کاملا متوقف میشه و هر از گاهی شاهد تصادفاتی هستیم که خسارات جبران ناپذیری در پی دارن. کاری که خیلی از کشورها کردن افزودن به ناوگان عمومی و کم کردن از خودروهای شخصی بوده که جواب هم داده، اما توی کشور ما از این لحاظ هم خیلی مشکل داریم، توی خط واحد، تاکسی و ... کمبود داریم، من که یادم نمیاد یه بار توی اتوبوس راحت نشسته باشم و به خودم حالی کنم که بار دیگه هم سوار اتوبوس بشم چون معمولا یا وسط اتوبوس دارم له میشم یا روی صندلی!

حتما تا حالا نماهایی از پکن یا توکیو یا شهرهای آسیایی دیگه رو دیدید، ما اگه نمیتونیم راه و خیابون رو زیاد کنیم باید از اتومبیلها کم کنیم. مثلا به نظر شما لازمه که حتما برای یه کار کوچیک (مثلا خرید نان یا میوه) از اتومبیل استفاده کنیم؟ پس کی باید از این پاها استفاده کنیم! واسه این کار "دوچرخه" رو ساختن، حتما تا حالا یکی از اونها رو دیدید؟! قبول دارم، الان دیگه کمتر توی خیابونا میتونید اثری از حضورشون پیدا کنید. دوچرخه وسیله ی خیلی خوبی برای طی کردن مسافتهای کوتاهه، هم خیلی سریع به مقصدتون میرسید و هم از ماشینتون استفاده ی درست میکنید. میتونید سایز متناسب با قدتون رو انتخاب کنید. توی ایران بیشتر از یه دوچرخه ی 100 هزار تومنی بدردتون نمیخوره چون هر جا که برید یا باید از روی جوی آب گذر کنید یا مواظب دوچرخه تون باشید که کسی دخلشو نیاره!

دوچرخه ها معمولا در سه کلاس شهری، کوهستانی و Race به فروش میرسن که ما اکثرا نوع شهری رو توی مغازه ها میبینیم یا حداکثر یه دوچرخه با یه کمک قلابی، قیمت این نوع بین 80 تا 150 هزار تومان بر حسب شرکت سازنده و سایز متغیره (توصیه : از جنس چینی و تایوانی بترسید! جنس ایرانی بهتره) این نوع بدرد آسفالت میخوره و سرعت حداکثرش 15 تا 20 کیلومتر در ساعت هست.

نوعی دوچرخه ی شهری الکترونیکی هم در این کلاس ساخته شده (البته در خارج از کشور مدلهای مختلف از جمله مسقف و سه چرخ هم وجود داره) این نوع با برق باطری (شارژِی) کار میکنن و حداکثر سرعتشون با استفاده از موتور 20 کیلومتر در ساعت است، شما میتونید از حالت معمولی (موتور خاموش) یا حالت الکترونیکی (موتور برقی) استفاده کنید که فکر میکنم سواری باهاشون خیلی لذت بخش باشه. من در اینجا مدل HARRIER EMTB SUPER  DL (Sport Rider) از شرکت ECO رو بررسی کردم که دارای 37 کیلو وزن (با باطری) و زمان شارژ 5 تا 8 ساعت و ترمز دیسکی است. باطری این مدل به صورت پنهان است، امکانات جانبی این مدل عبارتند از کیلومتر دیجیتال، چراغ، تایر اسپورت سه پر و کمک میانی دستگاه. قیمتی که در خارج از کشور برای این دستگاه جالب باید بپردازید حدود 400 دلار هست که در ایران (در صورت واردات به اضافه ی گمرک) به 700 دلار (حدود 630 هزار تومان) خواهد رسید!

 

نوع دیگه دوچرخه های کلاس شهری دوچرخه های دو نفره (Multi Ride) هستند که امکان سوار شدن دو نفر با انتقال قدرت (رکاب) مجزای بدون تداخل رو میدن. هدایت این دستگاهها بر عهده ی نفر جلو هست (فرمان متحرک) و نفر دوم از یک فرمان ثابت برای حفظ تعادل استفاده میکنه. این نوع دوچرخه ها معمولا در مکانهای تفریحی (کنار ساحل، دهدکده های توریستی و ...) مورد استفاده قرار میگیره چون هدایتش در پیچها کمی سخت است.

در کلاس کوهستان معمولا قیمت و کیفیت و همینطور سطح تجهیزات دوچرخه ها خیلی بالاست، فاکتور اول در این کلاس وزن کم است و بعد از آن قدرت و مقاومت و همینطور دقت در تولید محصول از اهمیت بالایی برخوردار هست. دوچرخه ها باید قابلیت طی کردن مسیرهای پر پیچ و خم کوهستانی و مقاومت لازمه در جنس تایرها، اتصالات و فنربندی مناسب رو داشته باشند.

در کلاس مسابقات (Race) فاکتورهای کلاس کوهستان منهای آیرودینامیک بالای آن کلاس و به اضافه ی سرعت و حجم پایین مد نظر هست. قیمت هر دستگاه دوچرخه ی Race بین 1500 تا 5000 دلار متغیر هست. تیم دوچرخه سواری کشورمون تا چند وقت پیش از کمبود دوچرخه ی مناسب برای تمرین رنج میبرد که با اختصاص بودجه ی مناسب در حال رفع است.

اکثرا افراد معمولی از کلاس شهری استفاده میکنن اما مثلا برای یک فرد روستایی یک دوچرخه کلاس کوهستان معمولی خیلی مناسب تره (البته نه روستاهای ما چون کسی خبری از دوچرخه و کلاس بندی اون و ... نداره) در داخل کشور شرکتهای آساک دوچرخ و ایران چرخ معروف تر هستند و از شرکتهای خارجی هم در ایران Cross و AmBike شناخته شده ترند. من خودم لذت دوچرخه سواری رو هرگز در اتومبیل ندیدم، دم غروب که توی باند فرعی بلوار آروم آروم سواری میکنم حسابی لذت میبرم البته بهتره مواظب باشید چون راننده های ایرانی دوچرخه رو شبیه کلم میبینن!