بگو ای لحظه ی غمگین
بگو از قلب سنگینت

بگو اینجا مجالی نیست
دل بی رنگ و پاکی نیست

بگو اینجا افق دور است
نگاه آشنایی نیست

بگو، دردم دو چندان کن
بهارم را زمستان کن

سکوت خالی ام بشکن
بگو، اینجا صدایی نیست

ببین گرمای قلبم را
ببین سرمای روحم را

چراغی تازه روشن کن
بزن بر عمق تاریکی

دوست، واژه ای که این روزها خیلی غریب به نظر میرسه! شاید اولین چیزهایی که به نظرتون میرسه دوست داشتن، همسر، دوستی از ته قلب، من تو رو دوست دارم (!) ، تو منو دوست نداری، اون همه رو دوست داره و ..و باشه، من اینجا رو دوست ندارم، من شیرینی دوست دارم! من خدا رو دوست دارم، من کلی دوست دارم. یه خورده دقت کنید که شما چند تا دوست دور و برتون دارید؟ توی مدرسه و دانشگاه، توی محله، توی محل کار، توی شهرداری، توی دارائی، توی بیمه، توی گمرک اوه...! واقعا من چقدر پر طرفدارم که اینهمه دوست و رفیق دارم!
توی زندگی هر انسانی با اینکه صدها نفر خودشون رو دوست معرفی میکنن تنها یک یا دو نفر واقعا شما رو بخاطر خودتون میخوان، البته این بحث رو با ازدواج و همسر مخلوط نکنید چون اون اصلا بحثی جداست که توی سریالهای تلوزیون به اندازه ی کافی دربارش تحقیق میشه! وقتی آدم خیلی داغونه، وقتی از همه نا امید شده، وقتی نزدیک ترینها هم کاری براش نکردن بعد از خدا فقط یه دوست واقعیه که احساس رنج میکنه و با جان و دل به کمک آدم میاد.
پیدا کردن دوست خوب به این سادگی ها نیست، همونطور که گفتم صدها نفر برچسب دوست بر سینه دارند، تنها در موقعیتها و با نزدیکی مستمر میشه دوست واقعی رو شناخت و اکثرا هم در دوران تحصیل چون از یک گروه و با یک سری تمایلات و احساسات یکسان هستید، من "یک" دوست خوب دارم، از دست دادنش میتونه خیلی بهم ضرر بزنه همونطور که فشردن دست یک دشمن دوست نما ممکنه زندگی انسان رو از هم بپاشه، حساب دوستان ویژه رو همه از دیگران جدا کنید، انسانهایی که برای شما زندگی میکنند! یا حق...

سلام! الان که دارم مینویسم از دفعه ی قبل بهترم، اون همه توهمات و جنجالهای ذهنم تبدیل شده به مسائلی کوچک، این هفته دوباره یادم اومد که توی "دنیا" زندگی میکنم! دنیایی که حیلی چیزهاش مطابق میل انسان نیست، دنیایی که میل به فتحش چشمان خیلی ها رو کور کرده و دنیایی که خداوند مثل توقفگاهی کوتاه در میان راه طولانی میان خیر و شر برای انسان قرار داده. یادم اومد چقدر علاقه های دنیایی دستانم رو بسته و چقدر دور شدم از افق نورانی معنویت، چقدر به غربت زمینی خودم عادت کردم!

دوست داشتن، انسان دو پا خیلی چیزها رو دوست داره، همه چیز برای دوست داشتن انسان در نهایت منجر به لذت خواهد شد، بعضی لذت را ابدی میکنند و بعضی به گذر کردن از دلخوشی های دنیایی بسنده میکنند. هنوز لذت واقعی با آسمان بودن رو تجربه نکرده ام، هنوز حس بی نیازی از دنیا و دل سپردن به خالق رو نداشته ام، ای کاش از یاد نمیبردم که چقدر درمانده ام! درمانده از تلاش برای رسیدن به ایده آل ها و آمال بی انتهایی که هر لحظه فزونی پیدا میکنند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در قاب عکس ذهنم،

شاید دوباره پیدا،

آید ز دشت عشاق،

معشوق بی ریایی...