امشب باز بليط سفرم را از باجه ي نمناك وضو خريدم، سجاده را دشتي براي اوج گرفتن، تكبيرم را شروع پرواز كردم، بال فرشته ها را قرض گرفتم، ستاره ها را چراغ راهم كردم. در مسير عشق، به سوي دوست اوج گرفتم، چه دلها كه عاشق ديدم، چه ديده ها كه گريان يافتم. اينجا آنچه كه از زمين ميديدم خيلي فرق دارد، مسافران همه بي قرار و پر از شوق! انگار بايد پياده شوم، تا ايستگاه وصل او، تا مرز باران، تا آبادي معرفت راه دراز است و من، توشه اي براي سفر ندارم...

هر چه ميكنم دلم نميگذارد از اينجا بنويسم، از آدمهايي كه فرصت فكر كردن ندارند، از صداي گنجشكاني كه در بوق بوق ماشينها خفه ميشود، از كجاي اين دنيا بنويسم؟ او كه قول داد مي آيد و دنيا را "خوب" ميكند هنوز چشمان بردبار عاشقان را منتظر گذاشته، او كه هر غروب جمعه باز آفتاب را به خوابگاهش بدرقه ميكند و باز دلمان را در حسرت ميگذارد. مولاي صاحبدلان! گرچه لياقت ترنم عاشقانه ات را ندارم، اما مهرت در قلبم خانه دارد و تا هميشه منتظرت خواهد ماند.

اي آسمان ديدار! مرا از من بگير، مرا از اين "من" بي من بگير، بگذار پرده هاي نفس و حجاب دنيا همينجا روي زمين بماند، با تمام سنگيني اش! بگذار تا ايستگاه آخر مسافر باشم! مسافر ميداند اينجا جاي ماندن نيست، ميداند! آري او ميداند قدم در راه گذاردن آسان نيست اما ماندن جايز نيست، وقت تنگ است، بايد كوچ كرد. يا حق...

همیشه توی این فکر بودم که عشق یعنی چی، عشق چه بعد (یا ابعادی) داره، اصلا انسان عاشق چی میشه؟ عاشق خدا، عاشق یه دوست، عاشق یه همراه، عاشق یه زمان، یه رویداد، یه مکان... اما وقتی بیشتر فکر کردم دیدم انسان عاشق خوبیهاست. عشق بخدا ایده آل ترین عشق فرازمینی ست، اما در دنیای خاکی ما من عشق رو اونطور که توی مردم هست نمیبینم.

من عشق رو در تک تک جلوه های دنیا میبینم، در صداقت و پاکی، در مهربانی و دلسوزی، در شاد بودن و در به یاد خدا بودن... هر وقت انسان کسی رو میبینه که این ویژگی ها رو داره عاشقش میشه. من هنوز عشقی که توی فیلمها و میون کوچه و خیابونها رنگ میگیره رو تجربه نکردم اما در میان دوستان و اطرافیان عاشق خیلی ها شدم، باورتون نمیشه اما واقعا شده که روزها به یک نفر فکر کنم، به رفتار و کردارش و به خصلتهایی که داره - درست مثل کسی که دلباخته ی معشوقی شده اما عشق من یک نفر نیست، عشق من همه ی کسانی هستند که خوبی و صداقت رو باور کردند. هر وقت چنین انسانهایی رو میبینم به فکر فرو میرم، به خودم فکر میکنم و شاید احساس نیاز میکنم، یه جورایی کارم گره میخوره و حسرت همراه اونها بودن وجودم رو فرا میگیره، دلم میخواست با همه اونها بودم...

غروب دیروز یه بار دیگه به آسمون نگاه کردم، به ابرهای تیره و تار که با نور طلایی خورشید مغرب میسوختند و سایه ی زیباشون رو با سرخ آفتاب و سردی تاریکی همراه میکردند. ای خالق! عجب نقاشی هستی، نقاشیهات همه پر از طراوت، زندگی و سادگیست. هر وقت به آسمون غروب نگاه میکنم عظمتت رو دوباره درک میکنم، چطوری بگم ... شرمنده میشم و شاید میترسم، به خاطر همه ی ندیدنها و نفهمیدنها، به خاطر سردی و خاموشی قلبم، قلبی که انگار صدای گنجشکها رو درک نمیکنه...

دیروز یه حسی داشتم، یه حس آزادی از دنیا، معبود من! مگه میشه تو که من رو از هیچ آفریدی و بهم زندگی بخشیدی، آسایش و راحتی دادی، مهر و محبت دادی و عشق رو در نهادم کاشتی چیزی جز سعادت من رو بخوای؟ برای یه لحظه حس کردم آزادم، جدا از فکر و خیال امروز و فردا، فقط تو بودی و من، من با قلبی که انگار تازه بیدار شده بود. ای همسفر جاودان! هیچ خیالی جز تو سزاوار نیست، خیلی شده که ازت ناراحت شدم به خاطر خواسته هایی که برآورده نکردی اما حالا فهمیدم که چقدر ذهن کوچکم ناتوان بود از درک خوب و بد و تو تنها مراقب این بنده ی کوچک.

امروز یه بار دیگه معنی توکل رو فهمیدم، یعنی ای صاحب، ای اون که جز تو هدف و مقصودی نیست، هر چه تو خواهی همان برای این مخلوق بهترین است. امانتی که به "من" دادی، جسمی فناپذیر، گوشت و پوست و خون، همین! اما حقیقتم را فراموش نمیکنم، رسیدن به تو، تنها چند ثانیه از تو تا "من" فاصله ست، فاصله من هستم. فاصله قبول تعلق به توست، فاصله درک وجود همیشه زنده ی معبود است و حائلی به نام دنیا، خیلی سخت نیست، آن را فرو خواهم ریخت تا به "حقیقت" برسم، تو یاری ام کن ای راهنما...!

چطور بگم، فضایی که امروز برای جامعه ی ما ایجاد شده باعث تخریب معنویت شده، باعث زشت دونستن لذت شده، باعث شده که دین فقط یه رسم قدیمی و وسیله ی اجبار تعبیر بشه. سیاست، سیاسی، حالم از این کلمه ها بهم میخوره! چرا باید امروز واژه هایی مثل "بسیجی" و "جوان" در تضاد با هم باشن؟ جوان همان بسیجی است، جوان همان قوای نهفته و خروشانی است که هر لحظه طلب رشد و تکامل میکند، چرا درکش نمیکنید؟ بسیجی کیست؟ آدمهایی با ریشهای بلند و قیافه ای مغرور که فقط به لباس "جوانان" ایراد میگیرد، تفکری خشکیده و باطل؟ خیر! بسیجی من و تو هستیم، دین اصل زندگی من توست و خدا تنها محور پایدار و غایت نهایی.

چطور دین در تضاد با تو قرار گرفت؟ ای برادر من، ای خواهر من! چطور دین کهنه و قطب منفی آهنربای ذهن من و تو شد؟ چطور ... ربطی به دولت ندارد، ربطی به شاه ندارد، ربطی به انسان پاکی مثل روح ا... خمینی ندارد، کسی که در پاکی و قدوسی پیشتاز همه بود. به من ربط دارد، بخ تو ربط دارد، به ما ربط دارد، به ایران ربط دارد، به تو ای "مسلمان" . هر چند هرگز خودت انتخاب نکردی که مسلمان باشی، اما بدان که بهترین راه را قدم گذاشتی ولی در میانه ی راه ...

چرکنویس : حالا که این سطور را مینویسم فکر میکنم خالی شده ام، این هم ترانه ای از معین، تنها خواننده ی واقعا مورد علاقه ی من!

{ گوش کنید » با من باش : معین }

باش تا بهتر و بهتر باشم
باش تا از این همه سر بشم
باش تا هق هق من بند بیاد
باش که چشم من آفتاب میخواد

چون که از همیشه دیوونه ترم با من باش
چون که آبروی عشقو میخرم با من باش
چون که بدجوری سزاوار توام با من باش ... کمکم کن، کمکم!

بگو ای لحظه ی غمگین
بگو از قلب سنگینت

بگو اینجا مجالی نیست
دل بی رنگ و پاکی نیست

بگو اینجا افق دور است
نگاه آشنایی نیست

بگو، دردم دو چندان کن
بهارم را زمستان کن

سکوت خالی ام بشکن
بگو، اینجا صدایی نیست

ببین گرمای قلبم را
ببین سرمای روحم را

چراغی تازه روشن کن
بزن بر عمق تاریکی

دوست، واژه ای که این روزها خیلی غریب به نظر میرسه! شاید اولین چیزهایی که به نظرتون میرسه دوست داشتن، همسر، دوستی از ته قلب، من تو رو دوست دارم (!) ، تو منو دوست نداری، اون همه رو دوست داره و ..و باشه، من اینجا رو دوست ندارم، من شیرینی دوست دارم! من خدا رو دوست دارم، من کلی دوست دارم. یه خورده دقت کنید که شما چند تا دوست دور و برتون دارید؟ توی مدرسه و دانشگاه، توی محله، توی محل کار، توی شهرداری، توی دارائی، توی بیمه، توی گمرک اوه...! واقعا من چقدر پر طرفدارم که اینهمه دوست و رفیق دارم!
توی زندگی هر انسانی با اینکه صدها نفر خودشون رو دوست معرفی میکنن تنها یک یا دو نفر واقعا شما رو بخاطر خودتون میخوان، البته این بحث رو با ازدواج و همسر مخلوط نکنید چون اون اصلا بحثی جداست که توی سریالهای تلوزیون به اندازه ی کافی دربارش تحقیق میشه! وقتی آدم خیلی داغونه، وقتی از همه نا امید شده، وقتی نزدیک ترینها هم کاری براش نکردن بعد از خدا فقط یه دوست واقعیه که احساس رنج میکنه و با جان و دل به کمک آدم میاد.
پیدا کردن دوست خوب به این سادگی ها نیست، همونطور که گفتم صدها نفر برچسب دوست بر سینه دارند، تنها در موقعیتها و با نزدیکی مستمر میشه دوست واقعی رو شناخت و اکثرا هم در دوران تحصیل چون از یک گروه و با یک سری تمایلات و احساسات یکسان هستید، من "یک" دوست خوب دارم، از دست دادنش میتونه خیلی بهم ضرر بزنه همونطور که فشردن دست یک دشمن دوست نما ممکنه زندگی انسان رو از هم بپاشه، حساب دوستان ویژه رو همه از دیگران جدا کنید، انسانهایی که برای شما زندگی میکنند! یا حق...

سلام! الان که دارم مینویسم از دفعه ی قبل بهترم، اون همه توهمات و جنجالهای ذهنم تبدیل شده به مسائلی کوچک، این هفته دوباره یادم اومد که توی "دنیا" زندگی میکنم! دنیایی که حیلی چیزهاش مطابق میل انسان نیست، دنیایی که میل به فتحش چشمان خیلی ها رو کور کرده و دنیایی که خداوند مثل توقفگاهی کوتاه در میان راه طولانی میان خیر و شر برای انسان قرار داده. یادم اومد چقدر علاقه های دنیایی دستانم رو بسته و چقدر دور شدم از افق نورانی معنویت، چقدر به غربت زمینی خودم عادت کردم!

دوست داشتن، انسان دو پا خیلی چیزها رو دوست داره، همه چیز برای دوست داشتن انسان در نهایت منجر به لذت خواهد شد، بعضی لذت را ابدی میکنند و بعضی به گذر کردن از دلخوشی های دنیایی بسنده میکنند. هنوز لذت واقعی با آسمان بودن رو تجربه نکرده ام، هنوز حس بی نیازی از دنیا و دل سپردن به خالق رو نداشته ام، ای کاش از یاد نمیبردم که چقدر درمانده ام! درمانده از تلاش برای رسیدن به ایده آل ها و آمال بی انتهایی که هر لحظه فزونی پیدا میکنند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در قاب عکس ذهنم،

شاید دوباره پیدا،

آید ز دشت عشاق،

معشوق بی ریایی...

سلام، روزهای اول سال 86 خوش گذشت؟ من هم مثل همه ی شما درگیر بودم، بازم دیر کردم!

هنوز هم نتونستم خودم رو با دنیا همراه کنم، عجیبه که هر چه میگذره بیشتر از اینجا بدم میاد، هر روز سوالهای بیشتر توی ذهنم ساخته میشه و هنوز همه بی جواب... امروز کمتر به دنیا فکر کردم، کمتر از هر روز دیگه ای، چی داره به سرم میاد؟ نکنه دارم بهش عادت میکنم! نه هرگز نباید به این دنیا عادت بکنم، دنیایی که رنگ خدا رو نداره اما منم دارم عادت میکنم، مثل خیلی های دیگه.

لحظه های شبانه روزی من آکنده از درد و حسرتی بی انتها همراه با تلقین تلخ لذت های دنیایی شده، موندن بین مرز خوب و بد داره دیوونم میکنه، بزار ببینم، آره هنوز غروب برام قشنگه! اما چرا زشتی ها رو نمیبینم؟ اوه! اینجا رو نگاه کن، اصلا یادم نبود که خاطره ی امروزم رو ننوشتم، رنگ خاکستری شهر همه چیز رو پوشونده، من هنوز "زندگی" میکنم، صدای گنجشکهای توی حیاط رو میشنوم و آفتاب ملایمی که میتابه، من هنوز "زندگی" میکنم، امروز از خودم بیزار شدم چون حسرت بهتر شدن توی ذهنم قوی تر شد اما من هنوز "زندگی" میکنم...

صدای قلبت رو گوش کن، دلتنگ کسی نیست؟ اوه اشتباه نکن، لازم نیست عاشق خدا باشی چون عشقش توی وجود هر انسانی نهفته است اما نه عشق معمولی، تا وقتی واقعا احساسش نکنی نهان خواهد ماند، بدون اون هرگز کامل نیستم! اینو هر روز که ازش دور میشم باور میکنم اما چرا دوباره فراموش کردم؟ زیبایی غروب بهم کمک میکنه. یا حق...

سلام به اهالی محترم وب، کسانی که به وبلاگ متروک من چه اتفاقی و چه از روی علاقه راه پیدا میکنند! حدود چهار سال میشه که وبلاگ مینویسم، حالا دیگه اون شور و شوق سال اول رو ندارم، دیگه چه 5 تا بازدید داشته باشم چه پنج هزارتا، هیچ نفع و ضرری برام نداره! قبلا جایی مینوشتم که واقعا از جونم واسش مایه گذاشتم ولی آخرش چی؟ هر کی میومد یه سری بد و بیراه واسم میفرستاد و بعدشم میرفت! منم یه دفعه زدم به سیم آخرو بیخیالش شدم، بزار خودشون برن و مطلب گیر بیارن! اینا رو واسه ی این گفتم که نگید چرا هر دو ماه یه بار پس میفرسته و اینقدر بازدیدهاش کمه! البته امسال دم عید قصد دارم یه سری دوست توی این وب ایرانی پیدا کنم.

گفتم عید، لازم نیست حرفهای تکراری رو منم تکرار کنم چون اونوقت تکراری تر میشه، اون حرفا رو هم توی رادیو و تلوزیون و هم توی وب همه هزار و پونصد بار گفتن! فقط همینقدر بگم که "یک سال (برابر با چهار فصل و هر فصل 4 ماه و هر ماه 30 روز و هر روز 24 ساعت و هر ساعت 60 دقیقه و هر دقیقه 60 ثانیه و هر ثانیه ...) گذشت! به همین راحتی (و به قول بچه های تبلیغاتی، "به همین خوشمزگی!") هیچ فکر کردید که این 31536000 ثانیه ی عمرتون رو چه طور و برای چه هدفی صرف کردید؟! خود من چقدر از اون رو واسه ی خیر و نیکی گذاشتم و چقدرش رو توی راه بطالت و گناه فدا کردم، الان که فکر میکنم چیز زیادی از کارهای خوب امسالم به یاد نمیارم! شاید امسال ...

فکر کتید آیا سال دیگه، عید رو و همه ی عزیزانتون رو در کنارتون خواهید دید؟ چه تضمینی وجود داره! قدر روزهای خوشیمون رو بدونیم و از باعث و بانی این خوشی ها تشکر کنیم، شاید راهمون رو پیدا کنیم. یا حق ...

بابا که از سر کار خونه میاد با اوقاتی تلخ و ذهنی مشغول و در حالی که اضطراب و نگرانی در چهره اش کاملا مشخص است سعی میکند طوری نشان دهد که خانواده کمتر درگیر مشکلات شوند. افکاری که در سر دارد اکثرا مربوط به قسط های عقب افتاده مسکن و خودرو، چک های برگشتی ماه قبل، پرداخت نشدن قبوض آب و برق و تلفن و گاز، شهریه این ماه مدرسه غیر انتفاعی فرزندش، نزدیک شدن موعد پرداخت خرده قرض هایی که از دوستان گرفته بود و از همه بدتر ته کشیدن حساب پس اندازی که از آن خرج خورد و خوراک خانواده میکرد، شاید بشود گفت وحشتناک است!

زمانی که خودش را عادت داده بود به پرداخت چنین پولهایی گذشته و حالا او مانده و تک حقوقی که باید از اداره بگیرد. دو روز پیش که برای بار چندم با همکاران برای دریافت حقوق مراجعه کرده بودند چیزی جز همان پاسخ همیشگی "بودجه نداریم" نشنیده بودند! کاری هم از دستشان بر نمی آمد که انجام نداده باشند، از نامه های جورواجور به این و آن گرفته تا اعتصاب چند ساعته روز گذشته همه ی کاری بود که میتوانستند برای این وضع انجام دهند. خیلی وقت است که اسمی از اضافه کار به گوشش نخورده است، فعلا سعی میکند خودش را دلداری دهد که تا همین فردا پس فردا همه چیز حل میشود.

اما وقتی با خودش فکر میکند میبیند که خودشان هم کم تقصیر نداشته اند. فرستادن پسر کوچکش به مدرسه غیر انتفاعی، خریدن یک دستگاه یخچال قسطی، خریدهای بیخود و چندین مورد دیگر جزو لیستی بود که برای او سیاه سیاه بودند. در اینجا دیگر تقصیر خودش نبود چون فرزندش هرگز قبول نمیکرد که به میان دولتی ها باز گردد (!) و خانم خانه هم مجالی برای فکر کردن درباره خریدن یا نخریدن یخچال جدید به او نداده بود تازه اگر خریدهای خانه کامل نباشد قطعا مشکلات زیادی پیش خواهد آمد.

درگیر مشکلات و گرفتاریهایش بود که فرزند عزیزش از تهدیدهای مدیر مدرسه در قبال پرداخت نکردن شهریه این ماه برایش گفت و بعد از آن خانم خانه نارضایتی بقالی محل را از سنگین شدن حساب به گوشش رساند و ... حالا باید آماده بشود تا سری به خانه فلان فامیل بزنند و کادویی را به مناسبت تولد فرزندشان به آنها تقدیم کنند.

وقتی هر از گاهی فیلم های خارجکی را نگاه میکند از کانون گرم خانواده شان میخواهد خیلی چیزها را در بیاورد. اینکه چگونه درآمد خانواده شان را به این راحتی تامین میکنند، چطور وقت برای ورزش و تفریح دارند، چطور بزرگترین مشغله یشان تبدیل شده به بر هم خوردن قرار شامی که باید در رستوران مک دونالد میخوردند و در آن دیگری خورده شد و هزاران چگونه و چطور دیگر. فعلا باید فکری به حال خودش بکند...

سلام، ضمن تبریک ایام پیروزی انقلاب و دستیابی به داروی درمان ایدز و ... و بلاخره ضمن تبریک اینکه ایتقدر از لحاظ نظامی قوی می باشیم و اینکه آمریکا از ما اینقدر دچار رعب و وحشت میباشد توجه شما را به گزارشی بسیار کوتاه از دومین نمایشگاه بین المللی (خالی بستن بابا، بین شهرستانی) خودروی کرمان جلب مینمایم (جلب مینماییم، من و لوگان!) که از یک فرد ناشناس (من نیستم ها!) به دستمان رسیده است:

در ابتدا با ذوقی سرشار از اشتیاق شروع به طی کردن طریق این نمایشگاه کردیم، محل نمایشگاه در مکانی بسیار زیبا در میان زباله های قابل بازیافت، حوضچه های پرورش باکتری طبیعی (گودال آب)، کامیونها و تریلرهای در حال عبور و ... واقع شده بود. از فضای پارک خودرو همین بس که به راحتی و تنها با طی 10 دقیقه راه بین خودرو و نمایشگاه به سالن اصلی رسیدیم! امسال بر خلاف دوره ی گذشته ایران خودرو کنار کشیده بود و تنها سایپا و ایران خودرو دیزل در نمایشگاه حضور داشتند، یکی از دو سالن نمایشگاه هم مربوط به قطعات یدکی ماشینهای سنگین میبود که مورد توجه بازدید کنندگان قرار میگرفته بوده است! اما سالن دیگر فقط مال سایپا (=مطمئن!) بود، اولین خودروی موجود یک عدد مگان خوشگل بود که البته به دلیل حجوم جمعیت ما فقط چراغ جلویش و قسمتی از داشبورد را ملاحظه فرمودیم! از نظر ما این خودرو بسیار عالی میباشد و حرف ندارد فقط یک مقداری قیمتش با پول ما نمیخواند.

خودروی دوم لوگان عزیز و دست نیافتنی بود که بلاخره ما آن را نظاره گر شدیم و از قیافه ی آن استفاده ی کافی و وافی را بردیم، اما فی الظاهر خیلی از پراید (پراید | Pride در واژه نامه به معنی غرور و سربلندی است، مثلا کره ای ها میگن "پراید، غرور ملی"!) بهتر و برازنده تر است، با نگاهی به موتور آن دریافتیم که بسیار پیچیده و مدرن تر از پراید است، داخلش هم بسیار جادار و عالی است البته برای دیدن آن از میان بسیاری گذر کردیم. طبق گفته ی یک آقایی که تیپ فرنگی داشت (کراوات و کت مشکی!) این خودرو بدون کولر و شیشه برقی هشت و نیم میلیون و تیپ بعدی آن که کولر و شیشه برقی دارد هشت میلیون و نهصد هزار تومان خواهد بود و ثبت نام احتمالا اواخر اسفند یا اویل فروردین انجام میشود.

خودروی بعدی مربوط به شرکت فُرانسوی سیتروئن میبود که C5 نام میداشت و بسیار شکیل و گنده مینمایاند. این مرکب مربوط به آقایان مایه دار (=خرپول) است و صندوق عقبش اندازه ی اتاق خواب ما بود! یک آقایی میگفت کارش خیلی درست میباشد، یک مرد دیگری نیز با موبایلی به نام نوکیا ان نود به کرات از آن عکس میگرفت و خیلی ذوق مینمود.

بقیه ی خودروهایشان مربوط به قدیمها بود و جلب نمینمود، تعدادی اتوبوس هم دیدیم که کنارشان یک تویوتا پرادو متعلق به ممالک چشم بادامی (=Japan) گذاشته بودند و از همه درشت تر و جالب تر نمایان میگشت. در فضای باز یک خردسال بچه ای از میله ی کامیون بالا میرفت و پدرشان بسیار ماشاا... و تبارک ا... بر زبان میراندند و دلشان کیف مینمود، اینجا خیلی سرد است و همه ی جماعت کرمانی به اینجا سرازیر شده میباشند، پایان گزارش.

خب این هم از گزارش نمایشگاه خودروی کرمان که تقدیم شد، تا باری دیگر یا حق ...

سلام، فکر کنم حدود یک ماه شایدم بیشتره که دیگه اینجا ننوشتم، خب تا وقتی حرفی برای گفتن نداشته باشم چیزی نمینویسم! از اون بلاگرهایی هم نیستم که بخوام فقط پست بفرستم. امسال دوباره ماه رشادت و مردانگی رسید، محرم الحرام امسال به خیلی چیزا فکر کردم، به اینکه چرا اباعبدالله قیام کرد، چرا ما نمیتونیم قیام کنیم (یا نمیخواهیم!)، چرا هنوز هم مظلومین زیادی توسط ظالمین زیادی دچار ظلم و ستم میشن و ... خب جوابی بعضی ها رو گرفتم و بعضی ها هم مجهول موندن. حالا که همه نتقاد میکنن بزار من هم بگم که عزاداریمون بدرد هیچکس نمیخوره (البته عزاداری های راست و کامل هم زیاد دیدم)، امام حسین رو فقط با مظلومیت و درد شناختیم نه با رشادت و دلاوری، نه با غیرت و امید به خدا، نه با نمازی که خواند و ... خب همه انقاد کردیم ولی آیا عمل میکنیم؟ آیا درستشون رو انجام میدیم؟ انشاالله که به یاری هم دوباره همه به اصل عاشورا پی ببریم.

میدونید چیه، همیشه ماه رمضون و ماه محرم برام مثل یه دادگاه میمونه که همه ی اعمال و رفتارم رو توش مرور میکنم، امسال هم از خودم خیلی دلخورم چون هنوز مون انسان غرق در مادیاتی که بودم هستم، دوست دارم از این کره ی خاکی جدا بشم، روحم رو از همه ی تعلقات بکنم و یکسره خودم رو به خالق یکتا بسپارم، کاش یه روز بتونم ... این هم یه شعر از آقای محمدرضا محمدی نیکو با نام "شمشیر شهادت" :

ای که پیچید شبی در دل این کوچه صدایت!
  یک جهان پنجره بیدار شد از بانگ رهایت

تا قیامت همه جا محشر کبرای تو بر پاست
  ای شب تار عدم، شام غریبان عزایت

عطش و آتش و تنهایی و شمشیر و شهادت
  خبری مختصر از خاطره ی کرب و بلایت

همرهانت صفی از آینه بودند و خوش آن روز
  که درخشید خدا در همه ی آینه هایت ...

>>> آرامش طوفانی

طلوع میکند آن آفتاب پنهانی
از سمت مشرق جغرافیای عریانی

دوباره پلک دلم می پرد، نشانه ی چیست؟
شنیده ام که می آید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر است از هزاران بار بهار
کسی شکفت کسی، آنچنان که می دانی

تو از حوالی اقلیم هر کجا آباد
بیا که می رود این شهر، رو به ویرانی

در اتظار تو تنها چراغ خانه ی ماست
که روشن است در این کوچه های ظلمانی

کنار نام تو لنگر گرفت، کشتی عشق
بیا که نام تو آرامشی ست طوفانی

ای انسان! از این کره ی خاکی چه میخواهی که اینگونه در پی اش می دوی؟ روزها و شبهای نابود آن را به چه اُمید و چگونه می گذرانی، آیا از یاد برده ای که مسافر هستی؟ ای مسافر! آنقدر خودت را غرق در آرزوها و آمال کرده ای که مقصد را فراموش کرده ای و به وجودت فرصت لحظه ای درنگ نمیدهی تا خلاص از افکار بی پایان دنیایت به درگاه مالک و ارباب حقیقی و تنها نگهدار و یاورش عرض شکر و طلب مغفرت کند، "همانا برای آنان که اندیشه کنند خدا بهتر از هر چیزی است ..."

- شهادت امام بزرگوار، حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) را تسلیت عرض مینمایم -

حتما تا حالا نماهایی از پکن یا توکیو یا شهرهای آسیایی دیگه رو دیدید، ما اگه نمیتونیم راه و خیابون رو زیاد کنیم باید از اتومبیلها کم کنیم. مثلا به نظر شما لازمه که حتما برای یه کار کوچیک (مثلا خرید نان یا میوه) از اتومبیل استفاده کنیم؟ پس کی باید از این پاها استفاده کنیم! واسه این کار "دوچرخه" رو ساختن، حتما تا حالا یکی از اونها رو دیدید؟! قبول دارم، الان دیگه کمتر توی خیابونا میتونید اثری از حضورشون پیدا کنید. دوچرخه وسیله ی خیلی خوبی برای طی کردن مسافتهای کوتاهه، هم خیلی سریع به مقصدتون میرسید و هم از ماشینتون استفاده ی درست میکنید. میتونید سایز متناسب با قدتون رو انتخاب کنید. توی ایران بیشتر از یه دوچرخه ی 100 هزار تومنی بدردتون نمیخوره چون هر جا که برید یا باید از روی جوی آب گذر کنید یا مواظب دوچرخه تون باشید که کسی دخلشو نیاره!

دوچرخه ها معمولا در سه کلاس شهری، کوهستانی و Race به فروش میرسن که ما اکثرا نوع شهری رو توی مغازه ها میبینیم یا حداکثر یه دوچرخه با یه کمک قلابی، قیمت این نوع بین 80 تا 150 هزار تومان بر حسب شرکت سازنده و سایز متغیره (توصیه : از جنس چینی و تایوانی بترسید! جنس ایرانی بهتره) این نوع بدرد آسفالت میخوره و سرعت حداکثرش 15 تا 20 کیلومتر در ساعت هست.

نوعی دوچرخه ی شهری الکترونیکی هم در این کلاس ساخته شده (البته در خارج از کشور مدلهای مختلف از جمله مسقف و سه چرخ هم وجود داره) این نوع با برق باطری (شارژِی) کار میکنن و حداکثر سرعتشون با استفاده از موتور 20 کیلومتر در ساعت است، شما میتونید از حالت معمولی (موتور خاموش) یا حالت الکترونیکی (موتور برقی) استفاده کنید که فکر میکنم سواری باهاشون خیلی لذت بخش باشه. من در اینجا مدل HARRIER EMTB SUPER  DL (Sport Rider) از شرکت ECO رو بررسی کردم که دارای 37 کیلو وزن (با باطری) و زمان شارژ 5 تا 8 ساعت و ترمز دیسکی است. باطری این مدل به صورت پنهان است، امکانات جانبی این مدل عبارتند از کیلومتر دیجیتال، چراغ، تایر اسپورت سه پر و کمک میانی دستگاه. قیمتی که در خارج از کشور برای این دستگاه جالب باید بپردازید حدود 400 دلار هست که در ایران (در صورت واردات به اضافه ی گمرک) به 700 دلار (حدود 630 هزار تومان) خواهد رسید!

نوع دیگه دوچرخه های کلاس شهری دوچرخه های دو نفره (Multi Ride) هستند که امکان سوار شدن دو نفر با انتقال قدرت (رکاب) مجزای بدون تداخل رو میدن. هدایت این دستگاهها بر عهده ی نفر جلو هست (فرمان متحرک) و نفر دوم از یک فرمان ثابت برای حفظ تعادل استفاده میکنه. این نوع دوچرخه ها معمولا در مکانهای تفریحی (کنار ساحل، دهدکده های توریستی و ...) مورد استفاده قرار میگیره چون هدایتش در پیچها کمی سخت است.

در کلاس کوهستان معمولا قیمت و کیفیت و همینطور سطح تجهیزات دوچرخه ها خیلی بالاست، فاکتور اول در این کلاس وزن کم است و بعد از آن قدرت و مقاومت و همینطور دقت در تولید محصول از اهمیت بالایی برخوردار هست. دوچرخه ها باید قابلیت طی کردن مسیرهای پر پیچ و خم کوهستانی و مقاومت لازمه در جنس تایرها، اتصالات و فنربندی مناسب رو داشته باشند.

در کلاس مسابقات (Race) فاکتورهای کلاس کوهستان منهای آیرودینامیک بالای آن کلاس و به اضافه ی سرعت و حجم پایین مد نظر هست. قیمت هر دستگاه دوچرخه ی Race بین 1500 تا 5000 دلار متغیر هست. تیم دوچرخه سواری کشورمون تا چند وقت پیش از کمبود دوچرخه ی مناسب برای تمرین رنج میبرد که با اختصاص بودجه ی مناسب در حال رفع است.

اکثرا افراد معمولی از کلاس شهری استفاده میکنن اما مثلا برای یک فرد روستایی یک دوچرخه کلاس کوهستان معمولی خیلی مناسب تره (البته نه روستاهای ما چون کسی خبری از دوچرخه و کلاس بندی اون و ... نداره) در داخل کشور شرکتهای آساک دوچرخ و ایران چرخ معروف تر هستند و از شرکتهای خارجی هم در ایران Cross و AmBike شناخته شده ترند. من خودم لذت دوچرخه سواری رو هرگز در اتومبیل ندیدم، دم غروب که توی باند فرعی بلوار آروم آروم سواری میکنم حسابی لذت میبرم البته بهتره مواظب باشید چون راننده های ایرانی دوچرخه رو شبیه کلم میبینن!

نکته ی دیگه قابلیت تعویض طرح پشت گوشی است، همراه گوشی یک شابلون به شما تحویل میشه که میتونید طرحهای دلخواهتون رو چاپ کنید و باهاش در بیارید و جایگزین طرح خودگوشی کنید، همینطور دو طرح آماده همراه گوشی خواهید داشت. طرح رنگ گوشی هم خیلی جالبه، کلیدها دو به دو به هم چسبیده هستند و کار باهاشون هم راحته. اما کلید تایید که در میان چهار جهت قرار داره کمی ممکنه باعث گمراهی شما بشه مثلا سمت راست به جای تایید فشرده بشه، البته با کمی کار با گوشی کاملا بهش مسلط میشید. گوشی قابلیت نصب نرم افزار نداره و منوی اون به صورت ماتریکسی هم مرتب میشه. کلید روشن و خاموش کردن گوشی هم در ضلع بالایی گوشی (کنار بلندگو) پنهان شده که کمی هم سفته! قسمت هد گوشی (بلندگو) دارای یک پوشش شفاف و شیشه ای هست که به زیبایی گوشی افزوده. قیمت این گوشی بین 125 تا 135 هزار تومان هست که بستگی به گارانتی و زمان خریدتون داره، فکر میکنم قیمت مناسبی داره، گوشی وزن خوبی داره فقطبه خاط همون لاستیک ها یه خورده بزرگ به نظر میاد که اگه با یه گوشی دیگه مقایسه کنید خواهید دید که اندازه ی معقولی داره. در آخر باز هم تاکید میکنم که این گوشی با توجه به قیمت و امکاناتش برای افراد خواهان یک گوشی خوش تیپ و ساده مناسبه، با تشکر و خدانگهدار ...

از همین حالا سرمای زمستون داره خودشو نشون میده، توی کرمان از اونجا که یه شهر کویریه گرما و سرما و فصلها خیلی با سرعت جاشون رو عوض میکنن مثلا تا همین یه هفته ی قبل گرمای مرداد رو داشتیم اما یه دفعه جای خودشو به سرما داد برای زمستون هم همین اتفاق میفته وقتی بهار میخواد از راه برسه. تابستون 85 با همه ی خوبی هاش تموم شد و رفت، حالا پاییز رسیده و برگ ریزونش، من پاییز رو از همه ی فصلها بیشتر دوست دارم البته مقارن شدنش با بازگشایی مدارس یه کم باعث شده علاقه ام به تابستون بیشتر بشه ولی از لحاظ جاذبه های خدادادی و طبیعی پاییز رو صد در صد دوست دارم. اگه الان یه سر به بازارها و پاساژهای شهرتون بزنید حتما جمعیت کثیری رو میبیند که در حال انتخاب لباس و لوازم التحریر برای سال تحصیلی جدید هستند، یکی داره سر قیمت چونه میزنه، اون یکی میخواد یه جای پارک گیر بیاره، یکی دیگه دنبال دفتر تعاونی میگرده و ... اکثر والدین خیلی به تحصیل بچه هاشون اهمیت میدن، مثال یه عده این اهمیت دادن رو با خریدن بهترین لوازم و لباسها نشون میدن یا بعضی دیگه با فرستادن فرزندشون به بهترین مدرسه ی غیر انتفاعی نزدیک به محل زندگیشون اما تکلیف اون والدینی که سه چهارتا بچه ی مدرسه ای دارن چیه؟ یکیشون دبستانیه، اون یکی دختر دبیرستانیه و کلی میخواد کلاس بزاره، یا شادی فرزند دانشگاهی داشته باشن، از کجا باید اینهمه رو تامین کنه؟ مجبوره از هر کدوم یه خورده بزنه تا بتونه برای همه شون یه کاری بکنه. بچه های اینجور خانواده ها اغلب از وضعیت ناراضی هستند، اما پدر و مادر چه کاری میتونن بکنند، شاید بهتر بود از همون شعار "دو تا بچه کافیه" پیروی میکردند؟! به هر حال اینجوریه دیگه ...

امیدوارم توی این سال جدید همه ی بچه ها به دور از هر دغدغه ای موفق بشن به درس و مشقشون برسن تا بعدا که دیپلم گرفتن و بیکار شدن لااقل با نگاه کردن به کارنامه هاشون یه کم ذوق بکنن!!! جدا هیچ انگیزه ای برای دانش اموزان وجود نداره که به خاطرش درست و حسابی پی درس رو بگیرند، خیلی زیادن اون مهدساییی که یه روز به امید آقای مهدس شدن و پول پارو کردن همه ی وقتشون رو روی درس گذاشتن اما حالا باید دنبال یه کار معمولی کلی این در و اون در بزنن و اگر دختر باشند وردست مادرشون توی خونه داری کمک بکنن. خب بسه، خیلی نا امید شدید حالا برید و پنجره ها رو به سوی افق های درخشان علم و دانش باز کنید و خودتون هم کنارش یه چرت بزنید تا این یه روز هم بگذره و برید سراغ مدرسه و دانشگاهتون، اینم یه شعر زیبا از آقای محمدرضا ترکی :

غزل غربت

خانه به دوش فنا، در شب طوفانی ام

داغ کدامین خطا، خورده به پیشانی ام؟

همسفر بادها، رفته ام از یادها

فاصله ای نیست تا لحظه ی ویرانی ام

خوب، نه آنگونه خوب، تا به بهشتم بری

زشت نه آنگونه زشت، تا که بسوزانی ام

سایه ی اهریمن است، یا شبحی از من است

این که نفس می کشد، در من پنهانی ام

کولی زلفت شبی، خیمه در این دشت زد

آه که تعبیر شد خواب پریشانی ام

در شب غربت مپرس حال خراب مرا

یکسره طوفانی ام، یکسره بارانی ام

vvv

ماه رمضان هم داره میرسه، پاییز دوست داشتنی با ماه رمضان! چه قدر عالی، ماه رحمت و لطف الهی با اون حال و هوای آرام پاییزی که نیروی خداشناسی آدم رو بر می انگیزه توام شده، انشاا... که همه حداکثر بهره رو ببریم. اگه قراره گناهی رو ترک کنیم، اگه قرار به خوب بودن عادت کنیم، اگه دوست داشته باشیم یه روز توبه کنیم و دوباره به سوی حق برگردیم همین ماه رمضان هر سال وقتشه، همین ماه آمرزش و لطف خداوند بهترین فرصته، پس زودتر دست به کار بشید که صدای پای رمضان داره شنیده میشه، یا حق ...

سلام. دو سه روز پیش بود که اهل خانواده هوس کردند سری به شهرستان بزنند و با ملاقات اقوام محترم حال و هوایی عوض کنند. روز قبل از سفر پدر برای خرید چند چیز کوچک که بنابر عادت همیشگی انجام میگرفت راهی شهر شد. همیشه باید قبل از مراجعت به منزل پدر بزرگ چیزی میخریدند تا به قول خودشان دست خالی نباشند، اقوام دیگر که کمتر از احوالشان خبر داریم جای خود دارند. مهم نیود که چه باشد، چند کیلو موز، مقداری ماهی و یا هر چیز دیگری که به درد پدربزرگ و بی بی بخورد. با این تفاسیر پدر ترجیح داد مقداری میوه برایشان ببرد! خب، رسم و رسوم همیشه هستند، بعضی ها به صورت مدرنیته آنها را اجرای میکنند و برخی دیگر پایبند به روش های سنتی.
غروب جمعه بود که راه افتادیم، برایم عجیب بود که تا این حد جاده شلوغ و پر تراکم باشد، جاده ای که سالهای قبل به زحمت هر چند کیلومتر یک اتومبیل در آن دیده میشد، هر چند که زمان زیادی از آخرین ملاقات ما با اهل فامیل و آن شهر نمیگذشت. مسیر با اینکه 160 کیلومتر بیشتر نبود همیشه آدم را کلافه و پریشان میکرد، پیچ های متعدد و سر بالایی های نا متعارف مقصران اصلی این احساس بودند. تقریبا خورشید غروب کرده بود و به قول معروف هوا گرگ و میش بود، هوای مسیر واقعا خنک و دلنشین بود و معدود مناظر طبیعی زیبایی که داشت ما را قانع میکرد و که هر چند و قت یکبار گذری از آن داشته باشیم، دلم میخواست دوربینم را همراه داشتم و عکسی از آن غروب زیبا تهیه میکردم. قبل از شهر پدر مسیر جدیدی را نشان میداد که میگفت قرار است به زودی جایگزین این مسیر شود و تا حدودی حکم یک میانبر را دارد. وقتی نزدیک شهر شدیم نسبت به دفعه قبل آن را وسیعتر یافتم، چیزی که از این شهر به خاطر دارم کوت و سردی مطلقی است که همیشه بر آن حکمفرما بود اما اینبار انگار وضع فرق داشت.
وقتی وارد شهر شدیم مادرم به خیابانی اشاره کرد که در آن یک رستوران و تالار در میان باغهای گردو و گیلاس محله قدیم شهر درست کرده بودند تا دیگر مهمانی ها و مراسم ها را مثل شهرهای دیگر بر روی میزها و صندلی ها بنشینند و به جای نی همون از گروه ارگ و خواننده اش استفاده کنند. با پیشنهاد مادر وارد خیابان شدیم تا ببینیم چه خبر است! اولین چیزی که نظرم را به خودش جلب کرد سکوهای سیمانی بود که کنار رودخانه احداث شده بودند تا اهالی شهر با ذوق فراوان فرشهایشان را رویشان پهن کنند و لا قل چیزی از سکوهای پارک مطهری کرمان کم نداشته باشند. معمولا دختران آن دیار ساده میپوشیدند و ساده زندگی میکردند اما انگار مانتوهای تنگ 15 هزار تومانی برای آنها هم واجب شده بود و روسری هایشان مانند تهرانی ها پارچه کم آورده بود! هنوز داشتیم نمای رستوران را تماشا میکردیم که صدایی آشنا نظرمان را به سویش جلب کرد. چند موتور سوار (موتورها از نوع هوندا 125) به سبک 2 و در برخی موارد 3 ترکه سنت حسنه تک چرخ زنی را اجرا میکردند و ثابت کردند که در این مورد نیز چیزی از دیگر شهرها کم ندارند! بعد از گذر از آن خیابان کذایی به چهارراهی رسیدیم (اسمش یادم نیست!) که مانند کرمان چراغ راهنمایی و بر روی آن ثانیه شمار (دیجیتال) داشت تا مبادا این چند ماشینی که از آن عبور میکنند دچار مشکلی شوند! پدر برای کاری از ماشین پیاده شد و ما منتظر ماندیم تا او برگردد. از بختمان یک کاروان عروسی از کنارمان گذشت و در مقابل سالن آرایش ایستاد. حالا دیگر داماد ریش پروفسوری میگذارد و فک و فامیل عروس تاپ و لباسهای وارفته به تن میپوشند تا مبادا چیزی از "کلاس" عروسی شان کم شود، اصلا مگر چه چیزی از تهرانی ها کم دارند؟! نگاهی که به خیابان کردم سراسر پر بود از سمند! فکر کنم غرور ملی حاصل از تولید خودروی ملی حسابی بافتی ها را گرفته است. بله از بافت صحبت میکنم! پدر که برگشت در راه منزل بی بی چشمم به نخل مصنوعی بافتی ها افتاد! البته از مال کرمانی ها "با کلاس تر" بود. چندی پیش نرفته بودیم که در این مسیر به تابلوهای تبلیغات شهری بافت هم رسیدیم. اما ایستگاه های تاکسی بافت حسابی ما را تکان داد. چونکه از مقابل ساختمان شهرداری گذر کردیم پارچه ای را دیدیم که رویش نوشته شده بود : "کارت اینترنت ... مساوی با 30درصد تخفیف + سرعت بالا"! دیگر برایم عجیب نبود که یک کافی نت هم در آن میان ببینم و عده ای از بافتی های مدرن که در آن "چت" میکردند و هدفون بر گوش به دنبال کلیپهای جدید میگشتند. شب که در خانه بی بی به سر میبردیم از یخچال ساید بای ساید عمه و ماکسیمای همسایه شنیدیم. فردا صبح که من و پدر به تنهایی به کرمان باز گشتیم وقتی نگاهی به شهر کرمان کردم خیالم راحت شد که هنوز برج میلاد تهران را در کرمان به جای برج (!) بانک صادرات نساخته اند! ...
اینها چیزی نبود جز مشاهدات من که خود زاده ی بافت هستم. مشاهداتی که از یک سو به من حس غرور و خوشحالی به خاطر رشد و پیشرفت شهرم را میدهد و از سوی دیگر نگرانی حاصل از نفوذ برخی رفتار بیگانه با فرهنگ این خطه. بسیاری از موارد بالا تنها بیان طنزگونه ی پیشرفتهای آنان است که آرزوی هر همشهری است. امیدوارم اکنون که سیر چنین پیشرفتی آغاز شده است با حذف موارد سوء آن شاهد موفقیت بیشترشان باشیم، انشا...

امروز مثل اینکه خیلی حال آپ کردن دارم، به همین خاطر یک پست منتشر نشده رو براتون مینویسم که بفهمید خیلی هواتون رو دارم. این مطلب رو زمانی در هیات تحریریه ی انجمن خودروهای ایران با آقای فراهی ازشون گرفتم برای درج در وبلاگ که طی یه ترادژی غم انگیز آقای فراهی از انجمن خارج شدند و البته من قبلا اجازه ی درج این مطلب رو ازشون گرفتم و قرار بود روی سایت قرار بگیره که حالا سر از اینجا در آوارده. مقایسه ای میان دو خودروی هیوندای ورنا و کیا ریو هست :

"با سلام خدمت دوستان بنا به درخواست مسلم عزیزمقایسه فنی دو خودرو ریو و ورنا را که خودم به کمک برادر ارجمندم مهندس علی پیکار انجام دادیم خدمت دوستان عزیز ارائه دهم در مورد ریو قبلا هم برای عزیزان نوشته بودم حالا می خوام در مورد ورنا بگویم و این دو را با هم مقایسه کنم در ابتدا در نمای بیرون ورنا با چراغهای بزرگ از جنسی قابل قبول که از داخل چراغهای جلو قوس در پوش موتور آغاز شده و با یک قوس عضلانی زیبا به در پوش عقب روی چراغهای عقب خاتمه پیدا می کنددستگیره های درب ضربه گیرها و آینه های جانبی قاب بالای پلاک عقب همه به رنگ خودرو در ورنا در حالی که در ریو همه مشکی می باشند.

در ورنا فضای صندوق عقب نسبتا زیاد و به دلیل ارتفاع زیاد درب صندوق اشیا بزرگ به راحتی درون آن جای می گیرد اما در ریو این فضا کوچکتر و از دهنه جعبه کوچک به نظر می رسد. در نمای خارجی این دو خودرو که کنار هم قرار بگیرندورنا رو خودرویی با کیفیت تر و گران تر می بینید وارد فضای داخلی ورنا که می شویم اولین چیزی که توجه شما رو جلب می کند دستگیره های داخلی استیل در هاست که قفل در کنار آنها بسیار زیبا جاسازی شده(همانند ماکسیما)در ها در داخل از پوششی زیبا و کیفیتی عالی بر خوردار است در ریو پوشش در ها یک رنگ و طوسی فقل در ها از بالا مانند دوو ریسر و از کیفیتی ایرانی برخوردارند داشبرد ورنا از جنسی نرم بی صدا در دست اندازها سخت جاده ایست .ولی در ریو داشبرد از جنسی همانند پراید برخوردار است فرمان ورنا از نوع دو پره از جنسی نرم و با طراحی متفاوت است در ریو فرمان سه پره و از کیفیتی نسبتا خوب برخوردار است صفحه کیلومتر ورنا بسیار پر نور با کیفیتی مانند یک خودروی خارجی رادیو پخش از نوع معمولی با باندهای قوی می باشد در حالی که ریو از پخش سی دی بهره مند است کولر ورنا مانند سی یلو اصلا روی موتور تاثیری نمی گذارد و کاملا بی صدا است کولر ریو هم بد نیت اما قدرت خنک کننده ای ورنا را ندارد بطور کلی داخل دو خودرو را که از نزدیک با هم مقایسه می کنیم تفاوت پر واضح یک ایرانی رو با یک کره ای متوجه خواهید شد.حال در پوش موتور دو خودرو را بالا می زنیم در پوش موتور ورنا حدود 20 سانت بزرگتر از ریو و در موتور پیچیدگی بیشتری به چشم می خورد که در روی تمام قطعات آرم هیوندا موتورز را مشاهده می کنبد حتی درب بانکه آب کره ای بوده و این نوید موتوری خوب و با کیفیت را می داد در حالی که در ریو از پوسته های گیربگس با ریخته گری پر واضح دست های ایرانی مواجه می شوید بقیه قطعات موتور آرمی ندارند و من این موتور را حد اقل 80 درصد ایرانی می دانم .سیستم ترمز در هر دو خودرو از وضعیت خوبی برخوردار است اما در ریو دیسکهای ایرانی زودتر در سرعت داغ شده و کمی ترمز کم کار می شود در حای که دیسکهای هیوندای هرگز چنین حالتی نمی رسند علکرد کلاچ و گیریگس در ریو بد نیست ولی در ورنا واقعا در حد بهترینهاست و شما را همیشه در ترافیک شهری به همراه فرمان بسیار نرم راضی نگه می دارد با اینکه پیشرانه ریو در کاتالوگ شرکت 12 سوپاپ ولی نماینده شرکت آن را 16 سوپاپ اعلام می کند در حالی که موتور ورنا 12 سوپاپ است و روی موتور حک شده اما روی موتور ریو شما هیچ نوشته ای را ملاحظه نمی کنید.

 پیشرانه ها را که استارت میزنیم متوجه کارکرد نرم و بی صدای ورنا در حالی که از ریو صدای نزدیک به صدای پراید به گوش می رسدحال زمان رقابت رسیده در شروع حرکت در دنده یک و دو ریو کمی جلو تر از ورنا قرار میگیرد اما همین که دور موتور در دنده 2 از نیمه بالاتر می روندشما می توانید ریو را که هر لحظه از شما دورتر می شود را در آینه مشا هده کنید حد اکثر سر عت در اتوبان برای ریو 175 کیلومتر بود در حالی که ورنا به 190 کیلومتر در ساعت رسیددر پایان ریو خودروی با در صد ساخت داخل بالا کیفیت ساخت نسبتا خوب که می تواند از ایران خودرویی ها خیلی بهتر باشد ولی ورنا خودرویی کاملا خارجی با عملکرد فوق العاده نرم و بی صدافرمانی دقیق و کلاچ و گیربگسی کاملا هماهنگ که به نظر من دوستانی که قصد خرید خودرو را دارند هرگز از کنار این خودرو به راحتی گذر نکرده و که بطور حتم یک تست رانندگی با ورنا شما را حتما مسمم در انتخاب ان خواهد کرد. هیچ گرونی بی حکمت نیست و هیچ ارزونی..."

هوای صبحدم بود

و نگاه پاک آسمان

که پذیرای آفتاب بود و روشنای افق ها

اندک اندک رخ مینمود

تا دوباره بگوید

حدیث پرواز را

و توصیف کند

شور پرواز تا بی نهایت ها را

افسوس که توان نداشتیم

نگاه های معصوم او را حس کنیم، دردمند و تنها

نگاه خورشید به تاریکی افتاد

خواست بتابد

اما وقت غروب بود!

تا فردا طلوع گزیند

از پشت دریاها ...

بوی چی؟! برو بابا دلت خوشه، ماه مهرم کجا بود؟ آه ... آخه این رسمشه؟ آدم ۹ ماه آزگار پاشه بره مدرسه روی اون صندلی های خشک و توی محیط خشکتر کلاس بشینه و رفتار خشکتر از همه ی معلم رو تحمل کنه (ما خدمت معلمین زحمت کش ارادت داریم) اونوقت همش ۳ ماه تعطیلی به آدم میدن که اون رو هم یا باید کلاس بری، یا یه جایی کار کنی یا درسای سال بعد و قبل رو بخونی یا ... یا اصلا بی خیال همه چی، بچه مثبت بودن رو بیخیال بشی و بری سیر بخوابی و بعدشم واسه خودت حال کنی! تلوزیون نگاه کنی، با رفقا بری بیرون، از صبح بشینی پای کامپیوتر (رایانه) بعدشم ... آهای! وایستا ببینم، کجا با این عجله؟ همه ی برنامه ها از قبل تنظیم شده، صبح ساعت ۸ بلند میشی و بعد از صرف صبحانه کلاس ریاضی رو استاد میکنی، بعد از اون تا ظهری درسهای مهم رو دوره میکنی و ... راستی، نیم ساعت هم برای تفریحات در نظر گرفته شده که میتونی کامپیوتر کار کنی یا تلوزیون نگاه کنی البته اگه تونستی با دوستات هم بری بیرون!

با یه حساب ماشین حسابی میفهمید که ۳۲۵۰ روز به عبارت ۷۸۰۰۰ ساعت از عمر من و شما توی همین مدرسه میگذره، ۵ سال دبستان، ۳ سال راهنمایی و ۴ سالم دبیرستان و پیش (دانشگاهی). اگه به جای اینهمه درسای عمومی که آدم توی تلوزیون و مجله و اینترنت و ...  بهترش رو یاد میگیره از همون اول استعداد یابی میکردن و به بچه ها در گروههای مختلف آموزش تخصصی رو از سطح پایین شروع میکردن الان کلی از مشکلات دانشگاه و تحصیل ما حل بود. من که از اوضاع خارجکی ها خبر ندارم ولی کم و کسری که از همین کشورهای اطراف میشنوم برام کافیه. حرف برای گفتن زیاده، انشا ا... بعدا بازم راجه بهش صحبت میکنیم.

دریکی از روز های خوش نسبتاً طفولیت ( همان دورانی که کوچولو بودم و کچل) قصد کردیم تا برای شخصی که چند شکوفه ی آلبالو بیشتر از ما دیده و در رشته فلسفه به تحصیل می پرداخت، نکته ای نغز (همان جک و یا لطیفه) تعریف کنیم. جک این بود: « یه روز یه کرمه واسه یه کرم دیگه جفت پا می گیره، دومی می خوره زمین و بر می گرده به اولی می گوید:اوهوی...!!! مگه کرم داری؟ »

ما جوک را شروع کردیم به تعریف کردن:

-« یک روز کرمی برای کرم دیگر جفت پا می گرید و...»

-« کرم که پا ندارد.»

-«اِ... راست می گویی. خب پس برای کرم دوم جفت دم می گیرد»

-« جفت دم؟ کرم که یک دم دارد.»

-« خب درست می گویی. منظورمان تک دم است! یعنی کرم اوّل برای کرم دوم تک دم می گیرد»

-« منظورت از تک دم این است که با دمش جلوی او را گرفته است؟ از کجا معلوم؟ شاید با سرش این کار را کرده است. یعنی با سر جلوی دم او سد معبر ایجاد کرده، و یا احیاناً با سرجلویسر او را گرفته است»

-« اوهوووم... خب پس طبق گفته ی تو با سر جلوی او را گرفته، پس می توانم بگویم که کرم دوم سر به سر کرم اول می گذارد.»

-« ما که نگفتیم این گونه است، گفتیم شاید باشد، ضمناً اگر کرم اول سر به سر کرم دوم می گذاشت که دیگر کرم دوم عصبانی نمی شد»

-« عجبا! پس چه بگویم؟ اگر این طور نباشد طبق گفته ی تو با سر جلوی دمش را گرفته و یا با دم جلوی سرش را، پس می شود گفت سر و ته یکی، نمی شود؟»

-«سر و ته یکی؟ کرمی که سر و تهش یکی باشد که مانند انسانی که سر و تهش با هم بازی می کند، کارش به کار خودش است و دیگر به کرم دوم کاری ندارد و ضمناً نکته ی مهم این است که تو چگونه می خوهی سر و ته کرم را از هم تمییز دهی و اثبات کنی کدام سر است و کدامین دم؟ مگر نمی دانی که که سر و ته کرم کاملاً هم سان هستند؟»

-« خب پس چه؟ سر و ته دو تا؟»

-« اگر کرم دو تا سر و ته داشت،آن وقت که جفت دم درست می بود. و ضمناً اگر کرم اول برای کرم دوم جفت دم می گرفت،کرم دوم با دم دیگرش تعادلش را حفظ می کرد. ضمناً کرمی که دو تا سر داشته باشد، چهار چشم دارد، چشم هایش را باز می کند و از روی دم کرم اول می پرد و دیگر مابقی جک بی معنی می شود»

-« ای بابا... حالا بگذریم. کرم اول کاری می کند که کرم دوم به زمین می خورد.»

-« به زمین می خورد؟ مگر نمی دانی که تحصیل حاصل محال است، کرمی که خود بر زمین است که نمی تواند بر زمین بخورد.»

-« خب پس... به زیر زمین می خورد؟»

-« زیر زمین را می خورد؟ این که عجیب نیست، مگر نمی دانی کرم ها غذای خود را از زیر زمین یافت می کنند.»

-« پس چه؟ هوا بخورد؟»

-« این که اصلاً با معنای مورد نظر تو جور در نمی آید، هر موجودی برای رفع خستگی باید چند لحظه ای هوا بخورد و یا حتی چند روزی برای هوا خوری سفر کند. کرم که با آن مشقت راه می پیماید که جای خود دارد»

-« منظورمان این بود که کرم اوّل کاری می کند که کرم دوم لنگ در هوا می شود»

-« لنگ؟ این که می رسد به همان جای اول! کرم که لنگ ندارد. کلّهم گردن است، مگر ما خلف آن که دم نام دارد و ما امامش که سر. وگرنه بقیه ی او گردن است»

-« خب پس می گویم کرم اول کاری می کند که کرم اول گردن در هوا می شود»

-« این که کار غیر معمولی نیست. اگر توجه کرده باشی همه ی کرم ها هنگام راه پیمودن، سر و ته خود را روی زمین قرار می دهند ولی گردن را روی هوا. عبارتی که تو استفاده کردی معنایی نمی رساند مگر راه پیمودن کرم.»

-« این بار هم بگذریم! کرم دوم به کرم اول می گوید مگر تو کرم داری؟»

-« این که یک ایراد واضح فلسفی دارد: کرم که کرمو نمی شود، همان طور که نمک با نمک نمی شود.»

-« منظور کرم دوم این بوده که کرم اول آسکاریس دارد.»

-« این که همان ایراد قبلی را دارد و یک ایراد منطقی واضح: آسکاریس که از کرم مورد نظر بزرگ تر است و در اوی جای نمی شود.»

-« منظور دومی این بوده که می لوله؟»

-« خود کرم به هنگام راه پیمودن می لولد، پس ما یحتوی او نیز چنین است. لذا معنای دیگری نمی تواند داشته باشد مگر راه پیمودن. ضمناً این که خود می شود نکته ی نغز جک. مثل این است که آخر جوک را اوّل تعریف کنی. مثلاً بگویی آن جوک را شنیده ای که موری بر کنار در بیمارستان ایستاده بود و می خواست به فیلی خون اهدا کند؟ و بعد جک را تعریف کنی.»

-« اما ما که جک را گفتیم و تمام شد!»

-« تمام شد؟ آنقدر به فرع زدی که از اصل دورمان کردی و ما نفمیدیم که کی جک تمام شد. ایرادی ندارد، از اول بگو!»

-« یه روز یه کرمه واسه یه کرم دیگه جفت پا می گیره، دومی می خوره زمین و بر می گرده به اولی می گوید:اوهوی...!!! مگه کرم داری؟ »

-« اه... چه لوس... این را که قبلاً چندین بار شنیده بودیم»

 نوشته ای که خواندید از وبلاگ این سیب سرخ است است که واقعا مطالب جالبی داره، پیشنهاد میکنم یه سر بزنید.

این اولین قالب من برای بلاگفا است با نام "مغرب" که اگر نیاز بود برای پرشین بلاگ هم ترجمه اش میکنم. یه قالب ساده اما زیباست که زمان لودش هم خوبه:

 مشاهده ی نمونه ی قالب

<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Strict//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-strict.dtd"> <html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"> <head> <title><-BlogTitle-></title> <meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8" /> <meta name="description" content="A Persian theme for Blogfa system" /> <meta name="keywords" content="khodnevis" /> <meta name="author" content="KhodNevis.blogfa.com" /> <link rel="stylesheet" type="text/css" href="http://moslemcar.persiangig.com/maghreb/style2.css" /> <script>function mo_save () {window.document.execCommand('SaveAs')}</script> <script lang ="javascript"> function GetBC(lngPostid) { intTimeZone=<-BlogTimeZone->; strBlogId="<-BlogId->"; intCount=-1; strResult=""; try { for (i=0;i<BlogComments.length;i+=2) { if (BlogComments[i]==lngPostid) intCount=BlogComments[i+1] ; } } catch( e) { } if ( intCount==-1) strResult="آرشيو نظرات"; if ( intCount==0) strResult="بدون نظر"; if ( intCount==1) strResult="یک نظر ثبت شده"; if ( intCount>1) strResult=intCount + "نظر ثبت شده است" ; strUrl="http://commenting.blogfa.com/?blogid=" +strBlogId + "&postid=" + lngPostid + "&timezone=" + intTimeZone ; strResult ="<a href=\"javascript:void(0)\" onclick=\"javascript:window.open('" + strUrl + "','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')\" >" + strResult + " </a>" ; document.write ( strResult ) ; } </script> </head> <body> <div id="wrapper-menu-top"> <div id="menu-top"> <ul> <li><a href="<-BlogLink->" title="خانه"><span>خانه</span></a></li> <li><a href="<-BlogArchiveLink->" title="آرشیو"><span>آرشیو</span></a></li> <li><a href="<-BlogEmail->" title="ایمیل"><span>ایمیل</span></a></li> <li><a href="http://knevis.blogfa.com" title="طراح"><span>طراح</span></a></li> <li><a href="<a href="http://www.blogfa.com/login.aspx" title="مدیریت"><span>مدیریت</span></a></li> <li><a href="#" title="تبلیغات"><span>تبلیغات</span></a></li> </ul> </div><!--menu-top--> </div><!--wrapper-menu-top--> <div id="wrapper-header"> <div id="header"> <div id="wrapper-header2"> <div id="wrapper-header3"> <h1><-BlogTitle-></h1> </div> </div> </div> </div> <div id="wrapper-content"> <div id="wrapper-menu-page"> <div id="menu-page"><table border="0" width="177px" style="padding: 0px;" cellspacing="0" cellpadding="0"><tr><td style="background: url(http://moslemcar.persiangig.com/maghreb/first_menu.gif) no-repeat; background-position: bottom; clear: top" height="14px"><br></td></tr><tr><td style="background: url(http://moslemcar.persiangig.com/maghreb/main_menu.gif) repeat-y; background-position: top; float: top" ><center> <h3>درباره نویسنده</h3> <BlogProfile> <BlogPhoto><br/> <img src="<-BlogPhotoLink->"> </BlogPhoto><br><span style="text-align: justify; font-size:9pt"> <-BlogAbout-></span> </BlogProfile><br><hr color="#C9C0C0" width="50%" style="border-style: dotted"> <h3>آرشیو</h3> <ul> <BlogArchive><li><a href="<-ArchiveLink->"><-ArchiveTitle-></a></li></BlogArchive></ul> <br><hr color="#C9C0C0" width="50%" style="border-style: dotted"> <h3> </h3> <h3> پیوندها </h3> <BlogLinks><ul><li><a href="<-LinkUrl->" title="<-LinkDescription->"><-LinkTitle-></a></li></ul></BlogLinks> <br><hr color="#C9C0C0" width="50%" style="border-style: dotted"> <h3> جستجو </h3> <SCRIPT language=JavaScript> var NS4 = (document.layers); var IE4 = (document.all); var win = window; var n = 0; function findInPage(str) { var txt, i, found; if (str == "") return false; if (NS4) { if (!win.find(str)) while(win.find(str, false, true)) n++; else n++; if (n == 0) alert("Not found."); } if (IE4) { txt = win.document.body.createTextRange(); for (i = 0; i <= n && (found = txt.findText(str)) != false; i++) { txt.moveStart("character", 1); txt.moveEnd("textedit"); } if (found) { txt.moveStart("character", -1); txt.findText(str); txt.select(); txt.scrollIntoView(); n++; } else { if (n > 0) { n = 0; findInPage(str); } else alert("!کلمه مورد نظر در وبلاگ وجود ندارد "); } } return false; } </SCRIPT> <FORM name=search onsubmit="return findInPage(this.string.value);" style="margin:0px;padding-bottom:5px"><input onchange="n = 0;" name="string" class=BannerBox dir="rtl" size="15"><br><input type=submit value="برو !" class="BTN" style="font- family:tahoma; background-color: gray; border-style:dotted; border: 1px; border-color: gray; direction: rtl; text-decoration: bold; color: white;"></FORM><br><hr color="#C9C0C0" width="50%" style="border-style: dotted"> <h3> موضوعات </h3> <BlogCategories><ul><li><a href="<-CategoryLink->"><-CategoryName-></a></li></ul></BlogCategories> <br><hr color="#C9C0C0" width="50%" style="border-style: dotted"> <h3> الباقی ! </h3> آمار بازدید : <script src="http://fastwebcounter.com/secure.php?s=http://<-BlogId->.blogfa.com"></script> نفر<br> افراد آنلاين<span lang="en-us"> </span>: <SCRIPT src="http://tools.majidonline.com/online.php?site=www.<-BlogId->.blogfa.com" type=text/javascript></SCRIPT> نفر <-BlogCustomHtml-> <br><hr color="#C9C0C0" width="50%" style="border-style: dotted"></center></td></tr><tr><td style="background: url(http://moslemcar.persiangig.com/maghreb/end_menu.gif) no-repeat; background-position: top;" height="108px"> <br/></td></tr><tr><td><p><center><a href="http://knevis.blogfa.com"><img src="http://moslemcar.persiangig.com/maghreb/logo.gif" alt="" border="0" width="100" height="75" /></a></center></p></td></tr></table> </div><!--menu-page--> </div> <div id="content"> <BLOGFA> <h2><img src="http://moslemcar.persiangig.com/maghreb/item.bmp"> <-PostTitle-></h2> <span><b><-PostDate-></b> <p><-PostContent-> </p><div style=" text-align: left; direction: rtl; "><BlogExtendedPost><a href="<-PostLink->">ادامه ی مطلب ...</a></BlogExtendedPost></div><h3><BlogComment><div style=" text-align: right; font-size: 8pt;">نوشته شده توسط <-PostAuthor-> در ساعت <-PostTime-> | موضوع : <-PostCategory-> <br /> <a href="<-PostLink->">لینک مطلب</a> |  <script type="text/javascript"> GetBC(<-PostId->); </script> </div> </BlogComment> <br /><br /> </h3> </BLOGFA> </div> </div> <div id="wrapper-footer"> <div id="footer"> کلیه ی حقوق این وبلاگ محفوظ میباشد | طراحی قالب و انتشار از <a href="http://knevis.blogfa.com"> خودنویس </a> </div> </div> </body> </html> </body> </html>

از اون وقتی که پرشین بلاگ کارشو شروع کرد مدت زیادی نمیگذره. کاربران ایرانی اینترنت عمدتا بازدید کننده بودند تا ارائه کننده چون کمتر کسی از نحوه ی راه اندازی یک صفحه ی شخصی اطلاع داشت و اغلب آن را کاری پیچیده و دشوار میدونستند. با ورود پرشین بلاگ خیلی زود جوونای فعال ایرانی ته و توی وبلاگ و اینترنت و مسنجر و ... رو در آواردن، فقط سه سوت لازم بود (شایدم جهار تا؟!) خلاصه بعدش هم بلاگ اسکای، بلاگفا، پارسی بلاگ، راویز بلاگ، آفات بلاگ (پرشیای سابق)، مهتاب بلاگ و ... همینجوری ردیف شدن پشت سر هم. ما هم که کم نمیاریم توی هر کدومشون یه وبلاگ میزنیم! یه چند وقتی گذشت و تا اومدیم نگاه کنیم دیدیم بله، ملت هر کدوم یه یاهو و گوگل واسه خودشون زدن و ما هنوز اینجا وایستادیم. مثلا توی تبلیغاتشون مینویسن "بهترین و آخرین و زیباترین آهنگ ها و عکسها، فناوری های نوین، بهترین قالب ها، همه چیز پیدا میشه، اگه نیای ضرر کردی، زودباش کلیک کن + ۱۸ (!)، جون مرغ تا شیر آدمیزاد (یه همچین چیزایی بود!)، شب و سکوت، رویای شیرین یک آدمیزاد، قصه هایی یاز لس انجلس، بازیگر نما، نما بازیگر، هزار و یک تا مطلب باحال و ..." وقتی با کلی ذوق روی لینک یکیشون کلیک میکنید فقط یه لینک باکس میبینید که اگه روی هر کدوم از اونها هم کلیک کنید باز یک لینک باکس دیگه رو سیر میکنید! اصلا بی خیال بشین بهتره.

اما اگه از سرویس های وبلاگ بخوام یکی رو انتخاب کنم همین بلاگفا اولینو آخرینش هست، پرشین بلاگ که دو روز طول میکشه تا بالا بیاد، راویز بلاگ هم که من خودم یکی دو تا پست خواستم بزنم اصلا انگار نه انگار که من چیزی پست کردم یا قالب رو تغییر دادم، عین مجسمه میموند، پارسی بلاگ و چی چی بلاگ و بقیه اش رو هم بی خیال. دیروز دیدم یه سرویس دهنه ی جدید هم اومده به اسم ام جی بلاگ (MG-Blog) که مثل همون بلاگ ساز (خدا رحمتش کنه) ادعای اس ام اس بلاگ و رادیو بلاگ و اینجور چیزا داره. دیروز ثبت نام کردم حتی یک دهم بلاگفا هم نمی ارزه. شاید یه کم دچار بلاگفالیسم (!) شدم. هر چند وقت یکبار هم یه قالب میزارم که البته کار خودم خواهند بود، اولیش رو چند روز دیگه که عیبهاش رو پیدا کنم میزارم.

آینده، شاید فردا باشد یا پس فردا، یا سه روز دیگر، چه فرقی دارد وقتی امروزمان با آینده یکی است؟ امروز جنگ، فردا ظلم و روز دیگر گناه و معصیتی جدید. چه فرقی می کند اگر من و تو صدای حق را نشنویم؟ وقتی صدای مظلومیت کودک جنگ زده را به فراموشی سپرده ایم. آینده یعنی بهتر شدن، یعنی تجلی رشد و نمو، وقتی که نه صدای مظلومی در حنجره اش گم شود و نه چشمان معصوم کودکی پر پر شدن عزیزانش را شاهد باشد.

آینده همه تفسیر توست، ای ظهورت روح تازه در انسانیت، یا مهدی! پرده ها که کنار روند آینده ی آدمی رقم می خورد. ندای وحدت تو دیگر جایی برای پلیدی ها نمیگذارد و معنای روشن عشق به خدا تعبیر میشود. مولای ما! منتظریم ...

سر کاری اول : چند وقتی میشه که مخابرات از واگذاری زودتر از موعد سیم کارتهای تلفن همراه دم میزنه و هر روز یکی از مدیران و مسئولان این خبر رو به شکلی اعلام میکنن. وقتی بنا بر اعلام قبلی مخابرات برای دریافت سیم کارت به باجه ی مربوطه مراجعه کردم و از متصدی طلب سیم کارتم رو کردم پوزخندی زد و گفت که هنوز اولویت های اول هم واگذار نشده، اصلا چیزی به ما نگفته اند! گفتم اما تلوزیون چند بار اعلام کرد که فلان اولویت ها از روز ۱۶ واگذار میشه، او هم در جواب گفت: "تلوزیون برای خودش گفته"! این در حالی بود که وعده ی واگذاری زودتر را میدادند اما ما که در موعد خودمان مراجعه کرده بودیم هم چیزی عایدمان نشد.

سر کاری دوم : توی سایت شرکت نمایشگاه های کرمان و برنامه ی نمایشگاههای کشور نوشته شده بود که از ۱۵ الی ۱۹ مرداد ۸۵ نمایشگاه لوازم و تجهیزات عکاسی، صوتی و تصویری در کرمان برگزار میشود. دیروز بعد از ظهر همه ی کارها رو تعطیل کردیم و راهی محل نمایشگاه شدیم. بعد از کلی بدبختی که از میان کامیونها و تریلی های مسیر به نمایشگاه رسیدم با یک درب بسته ی قفل و زنجیر شده مواجه شدم! توی اون جاده (جاده ی تهران) هم که جز تریلی و کامیون چیزی پیدا نمیشه. خلاصه حسابی حالم گرفته شد و به خونه برگشتم.

سر کاری آخر(؟!) : فکر نمیکنم سر کاری آخری وجود داشته باشه، پس سر کار باشید تا اوستا بیاد!

سلام. از دیار کرمان، میان گرمای ۴۱ درجه (امروز) و شنهای روان اولین پست خودنویس رو براتون مینویسم. حدود دو سالی میشه که وبلاگ مینویسم اما تصمیم گرفتم که نقل مکان کنم و از نو شروع کنم چون تا الان تخصصی مینوشتم. اگر بخواهید درباره ی یک موضوع ثابت بنویسید و انتظارات بازدیدکنندگان رو بر طرف کنید وبلاگ نویسی کار پر زحمت و مشکلی میشه اما اگر خودت رو آزاد بزاری و حرفهای دلت رو بنویسی خیلی هم لذت بخش میشه. خیلی وقتها دلم اونقدر پر میشه که حوصله ی هیچ کاری برام نمیمونه، اینجا وبلاگ تنها تریبون انسانه  که میتونه ساخته های ذهنش رو اعلام کنه و عقایدش رو تحکیم کنه.

این روزها دیگه هر کسی که سروکارش با اینترنت بیفته حتما یه "وبلاگ" هم ثبت میکنه. توی وبلاگش همه چیز مینویسه غیر از نوشته های خودش! لینک موزیک ویدئوهای جدید، مقالات کش رفته، عکس اتومبیل و هزار جور چیز دیگه. آخر سرم (یکی دو ماه بعد) خسته میشه و میره. از حالا به بعد هر وقت که احساس کنم چیزیبرای گفتن دارم اینجا مینویسم و خوشحال میشم که شما هم هر از گاهی حرفهای من رو بخونید و نظر خودتون رو بهم بگید، شاید حرفهای شما باعث اصلاح نظر من بشه.